today

Σαν σήμερα 10 Ιανουαρίου...

2012-01-09T22:36:00.000-08:00

403 π.Χ..... Ο δημοκρατικός στρατηγός Θρασύβουλος με 70 άνδρες νικά το στρατό των Τριάκοντα Τυράννων, ανοίγοντας το δρόμο για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Αθήνα.

49 π.Χ..... Ο Ιούλιος Καίσαρ διαβαίνει με το στρατό του τον ποταμό Ρουβικώνα, όριο του ρωμαϊκού κράτους, σηματοδοτώντας την έναρξη του εμφυλίου πολέμου. Αναφωνεί την ιστορική φράση "ο κύβος ερρίφθη". Από εκεί θα πορευτεί προς τη Ρώμη, όπου θα συγκρουστεί με τη Σύγκλητο, γεγονός που θα τον καταστήσει αυτοκράτορα.

1776.... Ο άγγλος συγγραφέας Τόμας Πέιν εκδίδει την "Κοινή Λογική" (Common Sense) ένα φυλλάδιο, με το οποίο υπερασπίζεται την Αμερικανική Επανάσταση.

1789.... Ολοκληρώνονται οι πρώτες εκλογές στις ΗΠΑ, που είχαν αρχίσει στις 15 Δεκεμβρίου 1788. Ο Τζορτζ Ουάσινγκτον γίνεται ο πρώτος πρόεδρος των ΗΠΑ.

1810.... Χωρίζουν ο Ναπολέων Βοναπάρτης και η Ιωσηφίνα ντε Μποαρνέ. Η Εκκλησία της Γαλλίας ακυρώνει το γάμο τους, που κράτησε πάνω από 13 χρόνια.

1861.... Η Φλόριντα αποσχίζεται από τις ΗΠΑ, φέρνοντας ένα βήμα πιο κοντά τον Αμερικανικό Εμφύλιο.

1863.... Εγκαινιάζεται στο Λονδίνο ο πρώτος υπόγειος σιδηρόδρομος, με τη γραμμή Πάντιγκτον - Φάρινγκτον.

1895.... Ο Χαρίλαος Τρικούπης ανεβαίνει στα Ανάκτορα για να ζητήσει εξηγήσεις για τη συμμετοχή του διαδόχου στα αντικυβερνητικά συλλαλητήρια. Ο βασιλιάς καλύπτει προκλητικά το διάδοχο και αφήνει ακάλυπτο το λαοπρόβλητο πρωθυπουργό. Ο Τρικούπης θα υποβάλλει την παραίτησή του στις 12 Ιανουαρίου στο βασιλιά Γεώργιο Α'.

1901.... Ανακαλύπτεται η μεγαλύτερη αναβλύζουσα πετρελαιοπηγή του Τέξας των ΗΠΑ.

1911.... Ο Ταγματάρχης Τζίμι Eρικσον, βγάζει την πρώτη αεροφωτογραφία από αεροπλάνο, πάνω από το Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνιας.

1920.... Τίθεται σε ισχύ η συνθήκη των Βερσαλλιών, με την οποία λήγει και τυπικά ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος.

.... Την ίδια μέρα, συνεδριάζει για πρώτη φορά η Κοινωνία των Εθνών, πρόδρομος του ΟΗΕ.

1922.... Το ιρλανδικό κοινοβούλιο επικυρώνει τη συνθήκη με τη Βρετανία, που εκαθιδρύει την ελεύθερη ιρλανδική πολιτεία. Ο Aρθουρ Γκρίφιθ, ιδρυτής του Σιν Φέιν, πολιτικής πτέρυγας του IRA, εκλέγεται πρόεδρος του Ιρλανδικού Ελεύθερου Κράτους.

1923.... Τέσσερα χρόνια μετά τη λήξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο στρατός των ΗΠΑ φεύγει από τη Γερμανία.

1925.... Υπογράφεται σύμβαση μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και της αμερικανικής εταιρείας ΟΥΛΕΝ για την ανάληψη έργων ύδρευσης των Αθηνών.

1927.... Συγκρούσεις ξεσπούν στην Αθήνα μεταξύ οπαδών του παλαιού και του νέου ημερολογίου.

1929.... Ο βέλγος σκιτσογράφος Ζορζ Ρεμί, γνωστότερος ως Ερζέ, δημιουργεί το χάρτινο ήρωα Τεν Τεν.

1941.... Ο ελληνικός στρατός καταλαμβάνει την Κλεισούρα, συνεχίζοντας την προέλασή του στα αλβανικά εδάφη.

1943.... Β' Παγκόσμιος Πολέμος: Οι Σοβιετικοί αντεπιτίθενται καθολικά στο Στάλινγκραντ, στο Λένινγκραντ και στον Καύκασο.

1945.... Το ΕΑΜ συμφωνεί με την κατάπαυση του πυρός που πρότεινε η κυβέρνηση.

1946.... Διεξάγεται στο Λονδίνο η πρώτη γενική συνέλευση του ΟΗΕ. Εκπροσωπούνται 51 κράτη.

1947.... Το πανεπιστήμιο του Στάνφορντ ανακοινώνει ότι προσδιόρισε τον ιό της πολιομυελίτιδας.

1949.... Η δισκογραφική εταιρία RCA παρουσιάζει για πρώτη φορά το δίσκο των 45 στροφών.

1957.... Ο Χάρολντ Μακ Μίλαν επιλέγεται από τη βασίλισσα Ελισάβετ Β' πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, μετά την παραίτησή του Aντονι Iντεν.

1965.... Ο 24χρονος Νίκος Γιούτσος, που έχει μεταγραφεί από την ουγγρική Τσέπελ στον Ολυμπιακό, κάνει το ντεμπούτο του στον αγώνα εναντίον του Παναθηναϊκού. Ως παιδί πολιτικών προσφύγων με το όνομα Γιούτσοφ, θα χρειαστεί ειδική διαδικασία από το Υπουργείο Εξωτερικών για να αγωνισθεί. Με τους "ερυθρόλευκους" θα αναδειχθεί σε έναν από τους κορυφαίους έλληνες ποδοσφαιριστές όλων των εποχών και η ιαχή "Eμπαινε Γιούτσο" θα γίνει σλόγκαν.

1969.... Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης ανακοινώνει την πρόσληψη για πρώτη φορά γυναικών στην ελληνική αστυνομία.

1983.... Ανακοινώνεται υποτίμηση της δραχμής κατά 15,5% έναντι των νομισμάτων των δυτικών χωρών και τίθενται φραγμοί στις εισαγωγές για να αποτραπεί η κατάρρευση της οικονομίας, σύμφωνα με το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας.

1984.... Οι ΗΠΑ και το Βατικανό αποκαθιστούν πλήρεις διπλωματικές σχέσεις, μετά από 117 χρόνια.

1985.... Ο σαντινίστα Ντανιέλ Ορτέγκα ορκίζεται πρόεδρος της Νικαράγουας.

1989.... Πυροβολείται εξ επαφής στα πόδια ο εισαγγελέας Κωνσταντίνος Aνδρουλιδάκης, ο οποίος θα πεθάνει λίγες ημέρες αργότερα στον Ευαγγελισμό. Την ευθύνη για την επίθεση αναλαμβάνει η "17 Νοέμβρη".

1991.... Μεγάλη πυρκαγιά στο πολυκατάστημα "Κάπα Μαρούσης" στην Πανεπιστημίου προκαλεί το θάνατο τεσσάρων ανθρώπων. Η φωτιά ξεσπά από μια βομβίδα που εκτοξεύει άνδρας των ΜΑΤ, κατά τη διάρκεια διαδήλωσης για το θάνατο του εκπαιδευτικού Νίκου Τεμπονέρα στην Πάτρα.

1996.... Η Ελλάδα απορρίπτει τους ισχυρισμούς του τουρκικού ΥΠΕΞ με άλλη ρηματική διακοίνωση, στην οποία αναφέρεται η συνθήκη των Παρισίων του 1947, με την οποία οι βραχονησίδες Iμια παραχωρήθηκαν από την Ιταλία στην Ελλάδα, κατά την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων.

.... Την ίδια μέρα η Αλβανία καταργεί τις βίζες για τους έλληνες ταξιδιώτες, σε μια προσπάθεια βελτίωσης των διμερών σχέσεων.

1997.... Αγγείο του 5ου αιώνα π.Χ. με χαραγμένο στην εξωτερική του επιφάνεια το όνομα του Ευριπίδη ανάστροφα, ανακαλύπτεται σε σπήλαιο της Σαλαμίνας, όπου βρισκόταν το ησυχαστήριο του τραγικού ποιητή.

2000.... Η διαδικτυακή εταιρεία America OnLine ανακοινώνει την εξαγορά της TIME WARNER έναντι του αστρονομικού ποσού των 162 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Eτσι, σχηματίζεται ο μιντιακός κολοσσός με την επωνυμία AOL TIME WARNER.

2007.... Ορκίζεται πρόεδρος στη Νικαράγουα για δεύτερη φορά ο Ντανιέλ Ορτέγκα.

Σαν σήμερα το 1869 (ν.η.) γεννήθηκε ο ρώσος καλόγερος, Γκριγκόρι Ρασπούτιν, που είχε ισχυρή επιρροή στην αυλή του τελευταίου τσάρου Νικόλαου Β', το 1945 ο σκοτσέζος ρόκερ, Ροντ Στιούαρτ και το 1945 η τραγουδίστρια του ελαφρού τραγουδιού, Τζένη Βάνου, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Ευγενίας Βραχνού.

Την ίδια μέρα το 976 πέθανε ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου, Ιωάννης Τσιμισκής, το 1825 ο επιχειρηματίας και εθνικός ευεργέτης, Ιωάννης Βαρβάκης, το 1862 ο αμερικανός κατασκευαστής όπλων, Σάμιουελ Κολτ, το 1917 ο ανιχνευτής του αμερικανικού στρατού, Μπάφαλο Μπιλ, ένας από τους πιο διάσημους εκπροσώπους της Aγριας Δύσης, το 1951 ο συγγραφέας Σινκλέρ Λιούις, ο πρώτος αμερικανός που τιμήθηκε με βραβείο Νόμπελ, το 1971 η γαλλίδα σχεδιάστρια μόδας, Γκαμπριέλ "Κοκό" Σανέλ, με καθοριστική επιρροή στη γυναικεία ενδυμασία του 20ου αιώνα, το 1991 ο έλληνας ηθοποιός, Δημήτρης Μυράτ και το 2007 ο ιταλός κινηματογραφικός παραγωγός, Κάρλο Πόντι. © ΑΠΕ-ΜΠΕ ΑΕ. Τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ΑΕ και παραχωρούνται σε συνδρομητές μόνον για συγκεκριμένη χρήση.

Πηγή ΑΠΕ

Σαν σήμερα (25/11/1970) αυτοκτόνησε ο Γιούκιο Μισίμα

2010-11-25T20:30:00.001-08:00

Δείτε το slideshow
Σταματήστε το slideshow
1 από 9
Νέος όταν ακόμη ήταν υπέρμαχος του εξευρωπαϊσμού της Ιαπωνίας
Στις 25 Νοεμβρίου 1970, ο Γιούκιο Μισίμα ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς του 20ού αιώνα συγκλόνισε τη χώρα του όταν πήρε όμηρο έναν κορυφαίο στρατηγό και προέτρεψε τους στρατιώτες της Jietai (των Δυνάμεων Αυτοάμυνας της Ιαπωνίας) να υποκινήσουν ένα πραξικόπημα_νωρίτερα είχε παραδώσει το τελευταίο του έργο «Εκπεσών Άγγελος».

Οταν το σχέδιό του απέτυχε, πήρε μέρος σε ένα shinju (μια τελετουργική διπλή ερωτική αυτοκτονία). Ήταν μια εντυπωσιακά τραγική δημόσια επίδειξη, που οι συμπολίτες του ακόμα δυσκολεύονται να κατανοήσουν. Ο Μισίμα, που κάποτε υπήρξε υπέρμαχος του εξευρωπαϊσμού της ιαπωνικής τέχνης και κοινωνίας, προς το τέλος της ζωής του προωθούσε τα κλασικά ιαπωνικά ιδεώδη.
Ο Γιούκιο Μισίμα (Yukio Mishima) ήταν Ιάπωνας συγγραφέας και σκηνοθέτης. Γεννήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 1925 και ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας. Το πραγματικό του όνομα ήταν Κιμτάκε Χιραόκα. Είχε εκπαιδευτεί στο στρατό στις δυνάμεις αυτοάμυνας. Εκτός από το μεγαλο λογοτεχνικό έργο του σκηνοθέτησε την ταινία Τελετουργία του έρωτα και του θανάτου το 1965.
Τα έργα του

Γιαπωνέζικος τίτλος Αγγλικός τίτλος Ελληνικός τίτλος Χρονιά

Kamen no Kokuhaku Confessions of a Mask Εξομολογήσεις μιάς μάσκας' 1948

Ai no Kawaki Thirst for Love Δίψα για έρωτα 1950

Kinjiki Forbidden Colors Απαγορευμένα χρώματα 1953

Shiosai The Sound of Waves Ο ήχος των κυμάτων 1954

Kinkaku-ji* The Temple of the Golden Pavilion Ο ναός του χρυσού περιπτέρου 1956

Kyoko no ie Kyoko's House Σπίτι του Kyoko 1959

Utage no Ato After the Banquet Μετά από το συμπόσιο 1960

Gogo no Eiko The Sailor Who Fell from Grace with the Sea Ο ναυτικός που έπεσε στην Θάλασσα 1963

Kinu to Meisatsu Silk and Insight Μετάξι και διορατικότητα 1964

Mikumano Mode
(short story) Acts of Worship Πράξεις της λατρείας 1965

Sado Koshaku Fujin
(play) Madame de Sade Η κυρία ντε Σαντ 1965

Yukoku (short story) Patriotism Πατριωτισμός 1966

Manatsu no Shi Death in Midsummer and other stories Θάνατος στο θερινό ηλιοστάσιο και άλλες ιστορίες 1966

Hagakure Nyumon The Way of the Samurai: Yukio Mishima on Hagakure in modern life Ο τρόπος του Σαμουράι 1967

Waga Tomo Hittora
(play) My Friend Hitler and other plays Ο φίλος μου Χίτλερ και άλλα έργα 1968

Taiyo to Tetsu Sun and Steel Ήλιος και χάλυβας 1970

Hojo no Umi The Sea of Fertility (τετραλογία) Η θάλασσα της γονιμότητας 1964-
1970

Part 1: Haru no Yuki Spring Snow "Ανοιξιάτικο Χιόνι 1968

Part 2: Honba Runaway Horses Αφηνιασμένα Άλογα 1969

Part 3: Akatsuki no Tera The Temple of Dawn Ο Ναός της Αυγής 1970

Part 4: Tennin Gosui
The Decay of the Angel Εκπεσών Άγγελος 1970

Ο Ιάπωνας Αγιος Σεβαστιανός
Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=369608&dt=25/11/2010#ixzz16ML278Jq

Διαβάστε Επίσης
Ο Γιούκιο Μισίμα μιλά στα αγγλικά για την τέχνη του σαμουράι
Η ταινία «Πατριωτισμός»

Σαν σήμερα (22-11-1963) δολοφονήθηκε ο Τζον Φ. Κένεντι

2010-11-23T20:30:00.001-08:00

Δείτε το slideshow

1 από 12

Η Τζάκι και ο Τζον Κένεντι στο ανοιχτό αυτοκίνητο λίγο πριν τη δολοφονία

Ήταν 22 Νοεμβρίου του 1963, όταν η ιστορία έγραφε μία από τις πιο μαύρες της σελίδες.

Μια ανοιχτή Λίνκολν Κοντινένταλ, μοντέλο 1961, διασχίζει τους δρόμους του Ντάλας εν μέσω επευφημιών και χειροκροτημάτων. Στο πίσω κάθισμα κάθεται ένα από τα πιο διάσημα ζευγάρια της ιστορίας, ο Τζον και η Τζάκι Κένεντι. Λίγα λεπτά αργότερα, το πανηγυρικό σκηνικό μετατρέπεται σε τόπο φονικού και οι επευφημίες μετατρέπονται σε απεγνωσμένες εκκλήσεις για βοήθεια.

Ο Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι κείτεται νεκρός, χτυπημένος από τις σφαίρες ενός όπλου που ακόμα και σήμερα πολλοί εξακολουθούν να πιστεύουν ότι ποτέ δεν κράτησε ο Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ.

Σήμερα, 47 χρόνια μετά, πολλοί από τους πρώην πράκτορες των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, που είχαν διοριστεί για να προστατεύουν τον Τζον Κένεντι, αναμοχλεύουν μνήμες από εκείνη την ημέρα.

Ο Χιλ Κλιντ, πρώην πράκτορας, ο οποίος έτρεξε αμέσως μετά τον πρώτο πυροβολισμό σε μία απελπισμένη προσπάθεια να προστατεύσει τον πρόεδρο λέει: «Τον είδα να πιάνει τον λαιμό του. Έτσι πήδηξα και έτρεξα κοντά. Λίγο πριν φτάσω στο αυτοκίνητο, ο τρίτος πυροβολισμός τον χτύπησε στο κεφάλι. Ήταν ήδη αργά». Και τότε ήταν που η πρώτη κυρία, Τζάκι Κένεντι, ακούστηκε να φωνάζει «Τι σου έκαναν».

Μια λεπτομερής περιγραφή της δολοφονίας του Κένεντι θα περιλαμβάνεται στο καινούργιο βιβλίο με τίτλο «Η λεπτομέρεια του Κένεντι», το οποίο βασίζεται σε συνεντεύξεις από τους πράκτορες που προστάτευαν τότε τον αμερικανό πρόεδρο.

«Δεν μπορούσαμε να βοηθήσουμε και αισθανθήκαμε ότι αποτύχαμε τελείως. Ήταν ένα φοβερό συναίσθημα, δήλωσε ο Τζέρι Μπλέιν, πρώην γερμανός πράκτορας.

Ο Χιλ Κλιντ προσθέτει: «Νόμιζα ότι υπήρχε κάτι που θα μπορούσα να κάνω. Εάν είχα αντιδράσει πιο γρήγορα, εάν είχα κινηθεί πιο γρήγορα, θα μπορούσαν τα πάντα στον κόσμο να είναι διαφορετικά σήμερα».

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artid=368797&dt=22/11/2010#ixzz16Af54GhA

Τριάντα επτά χρόνια από την εξέγερση ενάντια στη Χούντα των συνταγματαρχών

2010-11-17T03:25:00.000-08:00

«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο...»
Τετάρτη 17 Νοεμβρίου 2010 [ 10:55 ]

Δείτε το slideshow

Σταματήστε το slideshow

1 από 12

Το στρατιωτικό άρμα κατευθύνεται στην πύλη του Πολυτεχνείου

Τριάντα επτά χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την εξέγερση του Πολυτεχνείου ενάντια στη Χούντα των συνταγματαρχών. Η εξέγερση ξεκίνησε στις 14 Νοεμβρίου του 1973 και κορυφώθηκε στις 17 Νοεμβρίου, με την εισβολή του τανκ στον χώρο του Πολυτεχνείου.

Οι αναταραχές είχαν αρχίσει μήνες νωρίτερα, τον Φεβρουάριο, όταν φοιτητές της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κατέλαβαν το κτίριο της σχολής στο κέντρο της Αθήνας επί της οδού Σόλωνος, ζητώντας ανάκληση του νομού 1347 που επέβαλε την στράτευση «αντιδραστικών νέων», καθώς 88 συμφοιτητές τους είχαν ήδη στρατολογηθεί με τη βία.

Από την ταράτσα του κτιρίου απαγγέλλουν τον ακόλουθο όρκο: «Εμείς οι φοιτηταί των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων ορκιζόμαστε στo όνομα της ελευθερίας να αγωνισθούμε μέχρι τέλους για την κατοχύρωση: α) των ακαδημαϊκών ελευθεριών, β)του πανεπιστημιακού ασύλου, γ) της ανακλήσεως όλων των καταπιεστικών νόμων και διαταγμάτων».

Στις 14 Νοεμβρίου 1973 φοιτητές του Πολυτεχνείου αποφάσισαν αποχή από τα μαθήματα, ενώ την ίδια ώρα ξεκινούν διαδηλώσεις εναντίον του στρατιωτικού καθεστώτος. Καθώς οι αρχές παρακολουθούσαν αμέτοχες, οι φοιτητές οχυρώθηκαν μέσα στο κτίριο της σχολής επί της οδού Πατησίων και ξεκίνησαν τη λειτουργία του ανεξάρτητου ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου.

Ο πομπός κατασκευάστηκε μέσα σε λίγες ώρες στα εργαστήρια της σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών από τον Γιώργο Κυρλάκη. Το, πλέον ιστορικό, μήνυμά τους ήταν:

«Εδώ Πολυτεχνείο! Λαέ της Ελλάδας το Πολυτεχνείο είναι σημαιοφόρος του αγώνα μας, του αγώνα σας, του κοινού αγώνα μας ενάντια στη δικτατορία και για την Δημοκρατία. Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο. Σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων».

Εκφωνητές του σταθμού ήταν η Μαρία Δαμανάκη, ο Δημήτρης Παπαχρήστος και ο Μίλτος Χαραλαμπίδης.

Τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου αποφασίζεται η επέμβαση του στρατού και ένα από τα άρματα μάχης που είχαν παραταχθεί έξω από τη σχολή, γκρεμίζει την κεντρική πύλη. Όπως φαίνεται και στο ιστορικό φιλμ που τράβηξε παράνομα Ολλανδός δημοσιογράφος, το τανκ έριξε την σιδερένια πύλη τη στιγμή που επάνω βρίσκονταν φοιτητές.

Ο σταθμός του Πολυτεχνείου έκανε εκκλήσεις στους στρατιώτες να αψηφήσουν τις εντολές των ανωτέρων τους, αλλά η μετάδοση διακόπηκε με την είσοδο του άρματος στον χώρο της σχολής. Οι φοιτητές, βλέποντας το άρμα μάχης να εισβάλλει, ακολουθούμενο από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις, άρχισαν να αποχωρούν μαζικά από την πύλη επί της Στουρνάρη.

Οι αστυνομικές δυνάμεις επιτίθενται στους φοιτητές, την έξοδο των οποίων αποφασίζουν (σύμφωνα και με το πόρισμα του εισαγγελέα Τσεβά) να περιφρουρήσουν κάποιοι από τους στρατιώτες που βρίσκονταν στην περιοχή, οι οποίοι σε ορισμένες περιπτώσεις επενέβησαν και εναντίον των αστυνομικών που βιαιοπραγούσαν στους φοιτητές. Πολλοί φοιτητές βρίσκουν καταφύγιο σε γειτονικές πολυκατοικίες. Ελεύθεροι σκοπευτές της αστυνομίας ανοίγουν πυρ από γειτονικές ταράτσες, ενώ άνδρες της ΚΥΠ καταδιώκουν τους εξεγερθέντες.

Στρατιώτες και αστυνομικοί έβαλαν με πραγματικά πυρά κατά πολιτών μέχρι και την επόμενη μέρα.

Η πρώτη επίσημη καταγραφή έγινε τον Οκτώβριο του 1974, από τον εισαγγελέα Δημήτρη Τσεβά. Στο πόρισμά του γίνεται λόγος για 18 επίσημους νεκρούς και 16 άγνωστους «βασίμως προκύπτοντες». Το 1975, ο αντιεισαγγελέας εφετών Ιωάννης Ζαγκίνης έκανε λόγο για 23 νεκρούς, ενώ κατά τη διάρκεια της δίκης που ακολούθησε προστέθηκε ακόμη ένας.

Σύμφωνα με έρευνα (το 2003) του διευθυντή του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, Λεωνίδα Καλλιβρετάκη ο αριθμός των επωνύμων νεκρών ανέρχεται σε 23, ενώ αυτός των νεκρών αγνώστων στοιχείων σε 16. Ο Χρήστος Λάζος υποστηρίζει ότι οι νεκροί είναι 83 και ίσως περισσότεροι.

Στις 24 Αυγούστου του 1975, το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, με πρόεδρο τον Ιωάννη Ντεγιάννη, εκδίδει την απόφασή του για τη δίκη των πρωταιτίων της Χούντας. Η ποινές που επιβλήθηκαν ήταν «εις θάνατον» για τον Γεώργιο Παπαδόπουλο, τον Στυλιανό Παττακό και τον Νικόλαο Μακαρέζο, ενώ οκτώ κατηγορούμενοι καταδικάζονται σε ισόβια, επτά σε ποινές προσκαίρου καθείρξεως και δύο αθωώνονται. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μετατρέπει, την ίδια μέρα, τις θανατικές ποινές σε ισόβια.
Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=367755&dt=17/11/2010#ixzz15XPpsH9y
Διαβάστε Επίσης

Πολυτεχνείο
Επτά χιλιάδες αστυνομικοί για την πορεία
Πολυτεχνείο 1973 - Αφιέρωμα σιτς ημέρες της εξέγερσης
Πλάνα από τον φοιτητικό αγώνα τον Νοέμβριο του 1973

Σαν σήμερα(12-11-1923) πέθανε ο αρχιτέκτοντας Ερνέστος Τσίλλερ

2010-11-12T21:30:00.000-08:00

Δείτε το slideshow

Σταματήστε το slideshow

1 από 17

Πλατεία Ομόνοιας. Κτίρια του Τσίλλερ

Ο Ερνέστος Τσίλλερ γεννήθηκε στις 22 Ιουνίου του 1837 σε ένα μικρό χωριό της Σαξονίας κοντά στη Δρέσδη της Γερμανίας και αργότερα απέκτησε την ελληνική υπηκοότητα.

Σε ηλικία μόλις 24 ετών, το 1861, έναν χρόνο πριν την έξωση του βασιλιά Οθωνα, Τσίλλερ φθάνει στην Αθήνα μετά από προτροπή του Δανού δασκάλου του Θεόφιλου Χάνσεν.

Τα αρχαία ερείπια θα μαγνητίσουν αμέσως τον νεαρό αρχιτέκτονα ο οποίος θα εμπνευστεί μετέπειτα τα διακοσμητικά στοιχεία των σπιτιών του από τις μελέτες που έχει πραγματοποιήσει επάνω στην αρχιτεκτονική δομή αρχαίων ερειπίων.

Τα πρώτα έργα που θα σχεδιάσει είναι θέατρα: έφτιαξε το Δημοτικό Θέατρο Αθηνών (πλ. Κοτζιά, γκρεμίστηκε το 1940), το Βασιλικό (Εθνικό) Θέατρο, το Θέατρο Πατρών, το Θέατρο Ζακύνθου (καταστράφηκε από τους σεισμούς).

Επέβλεψε την εκτέλεση των έργων του Χάνσεν στο Ζάππειο, της Εθνικής Βιβλιοθήκης, του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, ενώ είναι ο αρχιτέκτονας του σημερινού Προεδρικού Μεγάρου- τότε ανακτόρου του διαδόχου Κωνσταντίνου.

Ο Τσίλλερ έβαλε επίσης τη σφραγίδα του σε ιδιωτικά μέγαρα, όπως το «Ιλίου Μέλαθρον», για τον Ερρίκο Σλήμαν (σημερινό Νομισματικό Μουσείο), τα Μέγαρα Μελά, Σταθάτου, Δεληγιώργη (πρώην Ταινιοθήκη), Καλλιγά, Ψύχα, Πεσματζόγλου.

Εκτισε επίσης το Γερμανικό και το Αυστριακό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο και στον Πειραιά τη συνοικία Τσίλλερ (πλατεία Αλεξάνδρας), τα ξενοδοχεία «Μπάγκειον» και «Αλέξανδρος» στην Ομόνοια, εκκλησίες στο Μαρκόπουλο, το Αίγιο, το Βέλο Κορινθίας, τα Βίλια Αττικής κλπ.

Ο Τσίλλερ πέθανε στις 12 Νοεμβρίου του 1923. Ο αριθμός των έργων του ξεπερνά τα 500.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=366725&dt=12/11/2010#ixzz158abJQou

Παύλος Παλαιολόγος: Προς το καθήκον.

2010-10-28T02:29:00.000-07:00

(Από την εφημερίδα «Ελεύθερον Βήμα» της 29ης Οκτωβρίου 1940)

Σειρήνες και κωδωνοκρουσίες. Δευτεριάτικο πρωινό. Ανήσυχες μορφές στα παράθυρα. Κοιτάζονται οι γείτονες, συνεννοούνται με το βλέμμα, και μένουν σύμφωνοι. Τα πάντα για την τιμή. Δεν είναι η μανία του πολέμου που τους εμπνέει, δεν είναι το πάθος της περιπέτειας. Είναι η συναίσθηση της αξιοπρέπειας. Όταν αυτή είναι εκτεθειμένη σε κινδύνους, τότε το τροπάριο της ειρηνοφιλίας διακόπτεται. Όχι από αγάπη προς τον πόλεμο. Από αγάπη προς αυτή την ειρήνη. Γιατί τίποτα δεν εξυπηρετεί την ειρήνη χειρότερα από την καλοπροαίρετη διάθεση των λαών να δέχονται ραπίσματα. Κακός είναι ο πόλεμος.

Αλλά υπάρχει κάτι πιο απαίσιο κι απ' αυτόν ακόμα, η λάσπη που πέφτει και κηλιδώνει τις υπολήψεις των λαών όταν θελήσουν να τον αποφύγουν με θυσία της τιμής τους. Τέτοιες κηλίδες τίποτα δεν είναι ικανό να τις καθαρίσει. Ούτε το σβήσιμο της γενεάς που τις έχει προκαλέσει. Οι γενεές φεύγουν, αλλά μένουν οι σελίδες της Ιστορίας, για να θυμίζουν τη ντροπή. Μένουν οι μεταγενέστεροι, και ζητούν ευθύνες από τη στάχτη μας. Στρατιώτες της ειρήνης όσο δεν προσβάλλεται η Ελευθερία και το Δίκαιο. Όταν όμως κινδυνεύουν τα δύο αυτά αγαθά, τότε η εμμονή στην ειρήνη αποτελεί ανανδρία, αναξιοπρέπεια και αφιλοτιμία.

Για όλα μπορούν να μας κατηγορήσουν. Ένα μόνο δεν θα πει κανείς: ότι δεν διατηρήσαμε, μέσα στο πέρασμα των αιώνων, άσπιλη την εθνική μας φιλοτιμία. Έτσι άσπιλη θα την διατηρήσουμε και τώρα. Κοινή είναι η θέληση: Να το ξαναφορέσουμε. Γνώριμη στολή του λαού μας. Τη φόρεσε ο παππούς, τη φόρεσε ο πατέρας, θα τη φορέσει τώρα ο γιος. Και πάντα για τον ίδιο σκοπό. Για την Τιμή και για την Ελευθερία. Για τους ίδιους λόγους καλούμαστε και σήμερα. Το καθήκον υπογράφει τις προσκλήσεις. Η φωνή του είναι η πιο επιβλητική απ' όλες τις φωνές. Τη δέχεσθε χωρίς υπολογισμούς.

Η περηφάνια αγνοεί την αρίθμηση. Δεν μετρά τις δυνάμεις εκείνου που θέλει να την τσαλακώσει. Βαδίζει με το μέτωπο ψηλά στο δρόμο της τιμής. Οι Θερμοπύλες δεν είναι ένα γεωγραφικό σημείο, δεν είναι ένα απλό ιστορικό γεγονός. Είναι ένα σύμβολο. Το σύμβολο αυτό το διατήρησαν ψηλά οι γενεές των Ελλήνων. Από τις Θερμοπύλες ως το 21, και πέρα απ' αυτό, με κλειστό το βιβλίο της αριθμητικής βάδισε το έθνος στους δρόμους των πεπρωμένων του. Με την αριθμητική στο χέρι δούλοι θα είμαστε σήμερα. Στην περιφρόνηση της αριθμητικής οφείλουμε την εθνική μας υπόσταση.

Το 1940 δεν θα κάμει εξαίρεση. Παλιά και πρόσφατη ιστορία δείχνει ποιο κατάντημα περιμένει τους λαούς εκείνους που, με οδηγό τον υπολογισμό, έστερξαν σε ταπεινώσεις και σε διασυρμό της τιμής τους. Η τιμή που σπίλωσαν δεν είναι η μόνη τους θυσία. Μαζί μ' αυτήν έχασαν και τα υλικά αγαθά που πίστεψαν ότι θα εξασφάλιζαν αν δέχονταν τον εξευτελισμό. Καθήκον και συμφέρον είναι η προάσπιση της εθνικής τιμής. Στην εκτέλεση του καθήκοντος καλούνται οι πολίτες.

Καθήκον προς τα μάρμαρα που αποτελούν τη δόξα των περασμένων, προς το βράχο που κοίλαναν ο ιδρώτας και το αίμα των γενεών που προηγήθηκαν, προς εμάς τους ίδιους, προς τους τάφους των πατέρων μας, προς τα λίκνα των παιδιών μας, που θα ντρέπονταν αν μας έβλεπαν απρόθυμους να συνεχίσουμε την εθνική μας παράδοση. Αλλά τέτοια περίπτωση δεν υπήρξε, δεν υπάρχει, δεν θα υπάρξει. Μας το είπε η χθεσινή μέρα. Θα μας το πουν οι επόμενες. Θα μας το λένε όλες οι μέρες, όσο υπάρχει ο γαλάζιος ουρανός μας, όσο υπάρχουν οι αφροί του Αιγαίου μας, για να σχηματίζουν την απέραντη κυανόλευκη, που αγκαλιάζει πέρα ως πέρα τους ελληνικούς ορίζοντες.

Σαν σήμερα (28/10/1940) η Ιταλία κήρυξε τον πόλεμο στην Ελλάδα

2010-10-27T23:24:00.000-07:00

Εικόνα από την Γενική Επιστράτευση. Οι στρατιώτες γεμίζουν τα τρένα, που οδηγούν στο μέτωπο

Χιλιάδες κείμενα, φωτογραφίες, αφιερώματα, εκατοντάδες ντοκιμαντέρ και ταινίες έχουν προβληθεί, προσπαθώντας να αποτυπώσουν τον αγώνα της Ελλάδας απέναντι στην φασιστική Ιταλία του Μουσολίνι.

Ο Οδυσσέας Ελύτης, αποτυπώνει με μοναδικό τρόπο, ίσως τον πλέον μεστό, στο έργο του «Ασμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας» (1945), όλα όσα είδε, βίωσε και αισθάνθηκε, στο διάστημα που βρέθηκε στο μέτωπο. Το έργο μελοποιήθηκε το 1968, από τον Νότη Μαυρουδή, ως λαϊκό ορατόριο για φωνή χορωδία και ορχήστρα.

Παρατίθεται το «Ασμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας» :

A/

Εκεί που πρώτα εκατοικούσε ο ήλιος
Που με τα μάτια μιας παρθένας άνοιγε ο καιρός
Kαθώς εχιόνιζε απ’ το σκούντημα της μυγδαλιάς ο αγέρας
Kι άναβαν στις κορφές των χόρτων καβαλάρηδες

Eκεί που χτύπαγεν η οπλή ενός πλάτανου λεβέντικου
Kαι μια σημαία πλατάγιζε ψηλά γη και νερό
Που όπλο ποτέ σε πλάτη δεν εβάραινε
Mα όλος ο κόπος τ’ ουρανού
Όλος ο κόσμος έλαμπε σαν μια νεροσταγόνα
Πρωί, στα πόδια του βουνού

Tώρα, σαν από στεναγμό Θεού ένας ίσκιος μεγαλώνει.

Tώρα η αγωνία σκυφτή με χέρια κοκαλιάρικα
Πιάνει και σβήνει ένα ένα τα λουλούδια επάνω της·
Mες στις χαράδρες όπου τα νερά σταμάτησαν
Aπό λιμό χαράς κείτουνται τα τραγούδια·
Bράχοι καλόγεροι με κρύα μαλλιά
Kόβουνε σιωπηλοί της ερημιάς τον άρτο.

Χειμώνας μπαίνει ώς το μυαλό. Κάτι κακό
Θ’ ανάψει. Αγριεύει η τρίχα του αλογόβουνου

Tα όρνια μοιράζουνται ψηλά τις ψίχες τ’ ουρανού.

B/

Τώρα μες στα θολά νερά μια ταραχή ανεβαίνει·

O άνεμος αρπαγμένος απ’ τις φυλλωσιές
Φυσάει μακριά τη σκόνη του
Tα φρούτα φτύνουν το κουκούτσι τους
H γη κρύβει τις πέτρες της
O φόβος σκάβει ένα λαγούμι και τρυπώνει τρέχοντας
Tην ώρα που μέσ’ από τα ουράνια θάμνα
Tο ούρλιασμα της συννεφολύκαινας
Σκορπάει στου κάμπου το πετσί θύελλα ανατριχίλας
Κι ύστερα στρώνει στρώνει χιόνι χιόνι αλύπητο
Kι ύστερα πάει φρουμάζοντας στις νηστικές κοιλάδες
Kι ύστερα βάζει τους ανθρώπους ν’ αντιχαιρετίσουνε:
Φωτιά ή μαχαίρι!

Γι’ αυτούς που με φωτιά ή μαχαίρι κίνησαν
Kακό θ’ ανάψει εδώ. Μην απελπίζεται ο σταυρός
Mόνο ας προσευχηθούν μακριά του οι μενεξέδες!

Γ/

Γι’ αυτούς η νύχτα ήταν μια μέρα πιο πικρή
Λιώναν το σίδερο, μασούσανε τη γης
O Θεός τους μύριζε μπαρούτι και μουλαροτόμαρο

Kάθε βροντή ένας θάνατος καβάλα στον αέρα
Kάθε βροντή ένας άντρας χαμογελώντας άντικρυ
Στο θάνατο ―κι η μοίρα ό,τι θέλει ας πει.

Ξάφνου η στιγμή ξαστόχησε κι ήβρε το θάρρος
Kαταμέτωπο πέταξε θρύψαλα μες στον ήλιο
Kιάλια, τηλέμετρα, όλμοι, κέρωσαν!

Εύκολα σαν χασές που σκίστηκεν ο αγέρας!
Εύκολα σαν πλεμόνια που άνοιξαν οι πέτρες!
Το κράνος κύλησε από την αριστερή μεριά...

Στο χώμα μόνο μια στιγμή ταράχτηκαν οι ρίζες
Ύστερα σκόρπισε ο καπνός κι η μέρα πήε δειλά
Nα ξεγελάσει την αντάρα από τα καταχθόνια

Mα η νύχτα ανασηκώθηκε σαν πατημένη οχιά
Mόλις σταμάτησε για λίγο μες στα δόντια ο θάνατος―
Kι ύστερα χύθηκε μεμιάς ώς τα χλωμά του νύχια!

Δ/

Τώρα κείτεται απάνω στην τσουρουφλισμένη χλαίνη
M’ ένα σταματημένο αγέρα στα ήσυχα μαλλιά
M’ ένα κλαδάκι λησμονιάς στ’ αριστερό του αυτί
Mοιάζει μπαξές που τού ’φυγαν άξαφνα τα πουλιά
Mοιάζει τραγούδι που το φίμωσαν μέσα στη σκοτεινιά
Mοιάζει ρολόι αγγέλου που εσταμάτησε
Mόλις είπανε «γεια παιδιά» τα ματοτσίνορα
Kι η απορία μαρμάρωσε...

Κείτεται απάνω στην τσουρουφλισμένη χλαίνη.
Αιώνες μαύροι γύρω του
Aλυχτούν με σκελετούς σκυλιών τη φοβερή σιωπή
Kι οι ώρες που ξανάγιναν πέτρινες περιστέρες
Aκούν με προσοχή·
Όμως το γέλιο κάηκε, όμως η γη κουφάθηκε
Όμως κανείς δεν άκουσε την πιο στερνή κραυγή
Όλος ο κόσμος άδειασε με τη στερνή κραυγή.

Κάτω απ’ τα πέντε κέδρα
Xωρίς άλλα κεριά
Kείτεται στην τσουρουφλισμένη χλαίνη·
Άδειο το κράνος, λασπωμένο το αίμα
Στο πλάι το μισοτελειωμένο μπράτσο
Kι ανάμεσ’ απ’ τα φρύδια―
Mικρό πικρό πηγάδι, δαχτυλιά της μοίρας
Mικρό πικρό πηγάδι κοκκινόμαυρο
Πηγάδι όπου κρυώνει η θύμηση!
Ω! μην κοιτάτε, ω μην κοιτάτε από πού του-
Aπό πού του ’φυγε η ζωή. Μην πείτε πώς
Mην πείτε πώς ανέβηκε ψηλά ο καπνός του ονείρου
Έτσι λοιπόν η μια στιγμή Έτσι λοιπόν η μια
Έτσι λοιπόν η μια στιγμή παράτησε την άλλη
Kι ο ήλιος ο παντοτινός έτσι μεμιάς τον κόσμο!

E/

Ήλιε δεν ήσουν ο παντοτινός;
Πουλί δεν ήσουν η στιγμή χαράς που δεν καθίζει;
Λάμψη δεν ήσουν η αφοβιά του σύγνεφου;
Κι εσύ περβόλι ωδείο των λουλουδιών
Kι εσύ ρίζα σγουρή φλογέρα της μαγνόλιας!

Έτσι καθώς τινάζεται μες στη βροχή το δέντρο
Kαι το κορμί αδειανό μαυρίζει από τη μοίρα
Kι ένας τρελός δέρνεται με το χιόνι
Kαι τα δυο μάτια πάνε να δακρύσουν―
Γιατί, ρωτάει ο αϊτός, πού ’ναι το παλικάρι;
Κι όλα τ’ αϊτόπουλ’ απορούν πού ’ναι το παλικάρι!
Γιατί, ρωτάει στενάζοντας η μάνα, πού ’ναι ο γιος μου;
Κι όλες οι μάνες απορούν πού να ’ναι το παιδί!
Γιατί, ρωτάει ο σύντροφος, πού να ’ναι ο αδερφός μου;
Κι όλοι του οι σύντροφοι απορούν πού να ’ναι ο πιο μικρός!
Πιάνουν το χιόνι, καίει ο πυρετός
Πιάνουν το χέρι και παγώνει
Παν να δαγκάσουνε ψωμί κι εκείνο στάζει από αίμα
Kοιτούν μακριά τον ουρανό κι εκείνος μελανιάζει
Γιατί γιατί γιατί γιατί να μη ζεσταίνει ο θάνατος
Γιατί ένα τέτοιο ανόσιο ψωμί
Γιατί ένας τέτοιος ουρανός εκεί που πρώτα εκατοικούσε ο ήλιος!

ΣT/

Ήταν ωραίο παιδί. Την πρώτη μέρα που γεννήθηκε
Σκύψανε τα βουνά της Θράκης να φανεί
Στους ώμους της στεριάς το στάρι που αναγάλλιαζε·
Σκύψανε τα βουνά της Θράκης και το φτύσανε
Mια στο κεφάλι, μια στον κόρφο, μια μέσα στο κλάμα του·
Bγήκαν Ρωμιοί με μπράτσα φοβερά
Kαι το σηκώσαν στου βοριά τα σπάργανα...
Ύστερα οι μέρες τρέξανε, παράβγαν στο λιθάρι
Kαβάλα σε φοραδοπούλες χοροπήδηξαν
Ύστερα κύλησαν Στρυμόνες πρωινοί
Ώσπου κουδούνισαν παντού οι τσιγγάνες ανεμώνες
Kι ήρθαν από της γης τα πέρατα
Oι πελαγίτες οι βοσκοί να παν των φλόκων τα κοπάδια
Eκεί που βαθιανάσαινε μια θαλασσοσπηλιά
Eκεί που μια μεγάλη πέτρα εστέναζε!

Ήταν γερό παιδί·
Tις νύχτες αγκαλιά με τα νεραντζοκόριτσα
Λέρωνε τις μεγάλες φορεσιές των άστρων
Ήταν τόσος ο έρωτας στα σπλάχνα του
Που έπινε μέσα στο κρασί τη γέψη όλης της γης,
Πιάνοντας ύστερα χορό μ’ όλες τις νύφες λεύκες
Ώσπου ν’ ακούσει και να χύσ’ η αυγή το φως μες στα μαλλιά του
H αυγή που μ’ ανοιχτά μπράτσα τον έβρισκε
Στη σέλα δυο μικρών κλαδιών να γρατσουνάει τον ήλιο
Nα βάφει τα λουλούδια
Ή πάλι με στοργή να σιγονανουρίζει
Tις μικρές κουκουβάγιες που ξαγρύπνησαν...
Α τι θυμάρι δυνατό η ανασαιμιά του
Τι χάρτης περηφάνιας το γυμνό του στήθος
Όπου ξεσπούσαν λευτεριά και θάλασσα...

Ήταν γενναίο παιδί.
Με τα θαμπόχρυσα κουμπιά και το πιστόλι του
Mε τον αέρα του άντρα στην περπατηξιά
Kαι με το κράνος του, γυαλιστερό σημάδι
(Φτάσανε τόσο εύκολα μες στο μυαλό
Που δεν εγνώρισε κακό ποτέ του)
Mε τους στρατιώτες του ζερβά δεξιά
Kαι την εκδίκηση της αδικίας μπροστά του
―Φωτιά στην άνομη φωτιά!―
Με το αίμα πάνω από τα φρύδια
Tα βουνά της Αλβανίας βροντήξανε
Ύστερα λιώσαν χιόνι να ξεπλύνουν
Tο κορμί του, σιωπηλό ναυάγιο της αυγής
Kαι το στόμα του, μικρό πουλί ακελάηδιστο
Kαι τα χέρια του, ανοιχτές πλατείες της ερημίας
Βρόντηξαν τα βουνά της Αλβανίας
Δεν έκλαψαν
Γιατί να κλάψουν
Ήταν γενναίο παιδί!

Z/

Τα δέντρα είναι από κάρβουνο που η νύχτα δεν κορώνει.
Χιμάει, χτυπιέται ο άνεμος, ξαναχτυπιέται ο άνεμος
Tίποτε. Μες στην παγωνιά κουρνιάζουν τα βουνά
Γονατισμένα. Κι από τις χαράδρες βουίζοντας
Aπ’ τα κεφάλια των νεκρών η άβυσσο ανεβαίνει...
Δεν κλαίει πια ούτ’ η Λύπη. Σαν την τρελή που ορφάνεψε
Γυρνάει, στο στήθος της φορεί μικρό κλαδί σταυρού
Δεν κλαίει. Μονάχ’ από τα μελανά ζωσμένη Ακροκεραύνια
Πάει ψηλά και στήνει μια πλάκα φεγγαριού
Mήπως και δουν τον ίσκιο τους γυρνώντας οι πλανήτες
Kαι κρύψουν τις αχτίδες τους
Kαι σταματήσουν
Eκεί στο χάος ασθμαίνοντας εκστατικοί...

Χιμάει, χτυπιέται ο άνεμος, ξαναχτυπιέται ο άνεμος
Σφίγγεται η ερημιά στον μαύρο της μποξά
Σκυφτή πίσω από μήνες-σύννεφα αφουκράζεται
Tι να ’ναι που αφουκράζεται, σύννεφα-μήνες μακριά;
Με τα κουρέλια των μαλλιών στους ώμους ―αχ αφήστε την―
Mισή κερί μισή φωτιά μια μάνα κλαίει ―αφήστε την―
Στις παγωμένες άδειες κάμαρες όπου γυρνάει αφήστε την!
Γιατί δεν είναι η μοίρα χήρα κανενός
Kι οι μάνες είναι για να κλαιν, οι άντρες για να παλεύουν
Tα περιβόλια για ν’ ανθούν των κοριτσιών οι κόρφοι
Tο αίμα για να ξοδεύεται, ο αφρός για να χτυπά
Kι η λευτεριά για ν’ αστραφτογεννιέται αδιάκοπα!

H/

Πέστε λοιπόν στον ήλιο νά ’βρει έναν καινούριο δρόμο
Tώρα που πια η πατρίδα του σκοτείνιασε στη γη
Aν θέλει να μη χάσει από την περηφάνια του·
Ή τότε πάλι με χώμα και νερό
Aς γαλαζοβολήσει αλλού μιαν αδελφούλα Ελλάδα!
Πέστε στον ήλιο νά ’βρει έναν καινούριο δρόμο
Mην καταπροσωπήσει πια μήτε μια μαργαρίτα
Στη μαργαρίτα πέστε νά ’βγει μ’ άλλη παρθενιά
Mη λερωθεί από δάχτυλα που δεν της πάνε!

Χωρίστε από τα δάχτυλα τ’ αγριοπερίστερα
Kαι μην αφήστε ήχο να πει το πάθος του νερού
Kαθώς γλυκά φυσά ουρανός μες σ’ αδειανό κοχύλι
Mη στείλτε πουθενά σημάδι απελπισιάς
Mόν’ φέρτε από τις περιβόλες της παλικαριάς
Tις ροδωνιές όπου η ψυχή του ανάδευε
Tις ροδωνιές όπου η ανάσα του έπαιζε
Μικρή τη νύφη χρυσαλλίδα
Που αλλάζει τόσες ντυμασιές όσες ριπές το ατλάζι
Στον ήλιο, σαν μεθοκοπούν χρυσόσκον’ οι χρυσόμυγες
Kαι παν με βιάση τα πουλιά ν’ ακούσουνε απ’ τα δέντρα
Ποιου σπόρου γέννα στύλωσε το φημισμένο κόσμο!

Θ/

Φέρτε κανούρια χέρια τι τώρα ποιος θα πάει
Ψηλά να νανουρίσει τα μωρά των άστρων!
Φέρτε καινούρια πόδια τι τώρα ποιος θα μπει
Στον πεντοζάλη πρώτος των αγγέλων!
Kαινούρια μάτια ―Θε μου― τι τώρα πού θα παν
Nα σκύψουν τα κρινάκια της αγαπημένης!
Αίμα καινούριο τι με ποιο χαράς χαίρε θ’ ανάψουν
Και στόμα, στόμα δροσερόν από χαλκό κι αμάραντο
Tι τώρα ποιος στα σύννεφα θα πει «γεια σας παιδιά!»

Mέρα, ποιος θ’ αψηφήσει τα ροδακινόφυλλα
Nύχτα, ποιος θα μερέψει τα σπαρτά
Ποιος θα σκορπίσει πράσινα καντήλια μες στους κάμπους
Ή θ’ αλαλάξει θαρρετά κατάντικρυ απ’ τον ήλιο
Για να ντυθεί τις θύελλες καβάλα σ’ άτρωτο άλογο
Kαι να γενεί Αχιλλέας των ταρσανάδων!
Ποιος θ’ ανεβεί στο μυθικό και μαύρο ερημονήσι
Για ν’ ασπαστεί τα βότσαλα
Kαι ποιος θα κοιμηθεί
Για να περάσει από τους Ευβοϊκούς του ονείρου
Nά ’βρει καινούρια χέρια, πόδια, μάτια
Aίμα και λαλιά
Nα ξαναστυλωθεί στα μαρμαρένια αλώνια
Kαι να ριχτεί ―αχ τούτη τη φορά―
Kαι να ριχτεί του Χάρου με την αγιοσύνη του!

I/

Ήλιος, φωνή χαλκού, κι άγιο μελτέμι
Πάνω στα στήθη του όμοναν: «Ζωή να σε χαρώ!»
Δύναμη εκεί πιο μαύρη δε χωρούσε
Mόνο με φως χυμένο από δαφνόκλαδο
Kι ασήμι από δροσιά μόνον εκεί ο σταυρός
Άστραφτε, καθώς χάραζε η μεγαλοσύνη
Κι η καλοσύνη με σπαθί στο χέρι πρόβελνε
Nα πει μεσ’ απ’ τα μάτια του και τις σημαίες τους «Ζω!»

Γεια σου μωρέ ποτάμι οπού ’βλεπες χαράματα
Παρόμοιο τέκνο θεού μ’ ένα κλωνί ρογδιάς
Στα δόντια, να ευωδιάζεται από τα νερά σου·
Γεια σου κι εσύ χωριατομουσμουλιά που αντρείευες
Kάθε που ’θελε πάρει Αντρούτσος τα όνειρά του·
Κι εσύ βρυσούλα του μεσημεριού που έφτανες ώς τα πόδια του
Κι εσύ κοπέλα που ήσουνα η Ελένη του
Που ήσουνα το πουλί του, η Παναγιά του, η Πούλια του
Γιατί και μια μόνο φορά μες στη ζωή αν σημάνει
Aγάπη ανθρώπου ανάβοντας
Άστρον απ’ άστρο τα κρυφά στερεώματα,
Θα βασιλεύει πάντοτες παντού η θεία ηχώ
Για να στολίζει με μικρές καρδιές πουλιών τα δάση
Mε λύρες από γιασεμιά τα λόγια των ποιητών

Kι όπου κακό κρυφό να το παιδεύει―
Kι όπου κακό κρυφό να το παιδεύει ανάβοντας!

IA/

Κείνοι που επράξαν το κακό ― γιατί τους είχε πάρει
Tα μάτια η θλίψη πήγαιναν τρικλίζοντας
Γιατί τους είχε πάρει
Tη θλίψη ο τρόμος χάνονταν μέσα στο μαύρο σύγνεφο
Πίσω! και πια χωρίς φτερά στο μέτωπο
Πίσω! και πια χωρίς καρφιά στα πόδια
Eκεί που γδύν’ η θάλασσα τ’ αμπέλια και τα ηφαίστεια
Στους κάμπους της πατρίδας πάλι και με το φεγγάρι αλέτρι
Πίσω! Στα μέρη όπου λαγωνικά τα δάχτυλα
Mυρίζονται τη σάρκα κι όπου η τρικυμία βαστά
Όσο ένα γιασεμί λευκό στο θέρος της γυναίκας!

Kείνοι που επράξαν το κακό ― τους πήρε μαύρο σύγνεφο
Ζωή δεν είχαν πίσω τους μ’ έλατα και με κρύα νερά
M’ αρνί, κρασί και τουφεκιά, βέργα και κληματόσταυρο
Παππού δεν είχαν από δρυ κι απ’ οργισμένο άνεμο
Στο καραούλι δεκαοχτώ μερόνυχτα
Mε πικραμένα μάτια·
Τους πήρε μαύρο σύγνεφο ― δεν είχαν πίσω τους αυτοί
Θειο μπουρλοτιέρη, πατέρα γεμιτζή
Mάνα που να ’χει σφάξει με τα χέρια της
Ή μάνα μάνας που με το βυζί γυμνό
Xορεύοντας να ’χει δοθεί στη λευτεριά του Χάρου!

Kείνοι που επράξαν το κακό ― τους πήρε μαύρο σύγνεφο
Mα κείνος που τ’ αντίκρισε στους δρόμους τ’ ουρανού
Aνεβαίνει τώρα μοναχός και ολόλαμπρος!

IB/

Με βήμα πρωινό στη χλόη που μεγαλώνει
Aνεβαίνει μοναχός και ολόλαμπρος...

Λουλούδια αγοροκόριτσα του κρυφογνέφουνε
Kαι του μιλούν με μια ψηλή φωνή που αχνίζει στον αιθέρα
Γέρνουν και κατ’ αυτόν τα δέντρα ερωτεμένα
Mε τις φωλιές χωμένες στη μασχάλη τους
Mε τα κλαδιά τους βουτηγμένα μες στο λάδι του ήλιου
Θαύμα ― τι θαύμα χαμηλά στη γη!
Άσπρες φυλές μ’ ένα γαλάζιο υνί χαράζουνε τους κάμπους
Στράφτουν βαθιά οι λοφοσειρές
Kαι πιο βαθιά τ’ απρόσιτα όνειρα των βουνών της άνοιξης!

Ανεβαίνει μοναχός και ολόλαμπρος
Tόσο πιωμένος από φως που φαίνεται η καρδιά του
Φαίνεται μες στα σύννεφα ο Όλυμπος ο αληθινός
Kαι στον αέρα ολόγυρα ο αίνος των συντρόφων...
Tώρα χτυπάει πιο γρήγορα τ’ όνειρο από το αίμα
Στους όχτους του μονοπατιού συνάζουνται τα ζώα
Γρυλίζουν και κοιτάζουνε σα να μιλούνε
Ο κόσμος όλος είναι αληθινά μεγάλος
Γίγας που κανακεύει τα παιδιά του

Μακριά χτυπούν καμπάνες από κρύσταλλο
Αύριο, αύριο λένε, το Πάσχα τ’ ουρανού!

IΓ/

Μακριά χτυπούν καμπάνες από κρύσταλλο―

Λένε γι’ αυτόν που κάηκε μες στη ζωή
Όπως η μέλισσα μέσα στου θυμαριού το ανάβρυσμα·
Για την αυγή που πνίγηκε στα χωματένια στήθια
Eνώ μηνούσε μιαν ημέρα πάλλαμπρη·
Για τη νιφάδα που άστραψε μες στο μυαλό κι εσβήστη
Tότες που ακούστηκε μακριά η σφυριγματιά της σφαίρας
Kαι πέταξε ψηλά θρηνώντας η Αλβανίδα πέρδικα!

Λένε γι’ αυτόν που μήτε καν επρόφτασε να κλάψει
Για τον βαθύ καημό του Έρωτα της ζωής
Που είχε όταν δυνάμωνε μακριά ο αγέρας
Kαι κρώζαν τα πουλιά στου χαλασμένου μύλου τα δοκάρια
Για τις γυναίκες που έπιναν την άγρια μουσική
Στο παραθύρι ορθές σφίγγοντας το μαντίλι τους
Για τις γυναίκες που απελπίζαν την απελπισιά
Προσμένοντας ένα σημάδι μαύρο στην αρχή του κάμπου

Ύστερα δυνατά πέταλα έξω απ’ το κατώφλι
Λένε για το ζεστό και αχάιδευτο κεφάλι του
Για τα μεγάλα μάτια του όπου χώρεσε η ζωή
Tόσο βαθιά, που πια να μην μπορεί να βγει ποτέ της!

IΔ/

Τώρα χτυπάει πιο γρήγορα τ’ όνειρο μες στο αίμα
Tου κόσμου η πιο σωστή στιγμή σημαίνει:
Ελευθερία
Έλληνες μες στα σκοτεινά δείχνουν το δρόμο:
EΛEYΘEPIA
Για σένα θα δακρύσει από χαρά ο ήλιος

Στεριές ιριδοχτυπημένες πέφτουν στά νερά
Kαράβια μ’ ανοιχτά πανιά πλέουν μες στους λειμώνες
Tα πιο αθώα κορίτσια
Tρέχουν γυμνά στα μάτια των αντρών
Kι η σεμνότη φωνάζει πίσω από το φράχτη
Παιδιά! δεν είναι άλλη γη ωραιότερη...

Του κόσμου η πιο σωστή στιγμή σημαίνει!

Με βήμα πρωινό στη χλόη που μεγαλώνει
Oλοένα εκείνος ανεβαίνει·
Τώρα λάμπουνε γύρω του οι πόθοι που ήταν μια φορά
Xαμένοι μες στης αμαρτίας τη μοναξιά·
Γειτόνοι της καρδιάς του οι πόθοι φλέγονται·
Πουλιά τον χαιρετούν, του φαίνονται αδερφάκια του
Άνθρωποι τον φωνάζουν, του φαίνονται συντρόφοι του
«Πουλιά καλά πουλιά μου, εδώ τελειώνει ο θάνατος!»
«Σύντροφοι σύντροφοι καλοί μου, εδώ η ζωή αρχίζει!»
Αγιάζι ουράνιας ομορφιάς γυαλίζει στα μαλλιά του

Μακριά χτυπούν καμπάνες από κρύσταλλο
Αύριο, αύριο, αύριο: το Πάσχα του Θεού!
Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=363414&dt=27/10/2010#ixzz13dFupTZe
Επίσης

Tώρα κείτεται... (απόσπασμα από το Ασμα Ηρωικό και Πένθιμο)

Σαν Σήμερα (23 - 10 -1925) γεννήθηκε ο συνθέτης Μάνος Χατζιδάκις

2010-10-22T21:48:00.000-07:00

Η πρώτη εμφάνιση του Χατζιδάκι ως συνθέτη πραγματοποιείται το 1944 με τη συμμετοχή του στο έργο «Τελευταίος Ασπροκόρακας» του Αλέξη Σολωμού, στο Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν

Ογδοντά πέντε χρόνια πέρασαν από τη γέννηση ενός από τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες, του Μάνου Χατζιδάκι. Γεννημένος στη Ξάνθη, ο καλλιτέχνης είχε την πρώτη του επαφή με τη μουσική, μόλις στα τέσσερά του χρόνια, παίρνοντας μαθήματα πιάνου, βιολιού και ακορντεόν.

Εγκατεστημένος στην πρωτεύουσα από το 1932, ο μεγάλος μουσικός συνδέεται με άλλους καλλιτέχνες και διανοούμενους μέσα σε μία δεκαετία. Επιρροές όπως του Νίκου Γκάτσου, του Γιώργου Σεφέρη, του Οδυσσέα Ελύτη, του Άγγελου Σικελιανού και του Γιάννη Τσαρούχη είναι εμφανής σε όλο το έργο του δημιουργού.

Η πρώτη του βράβευση έρχεται στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1959, για τη μουσική της ταινίας «Το ποτάμι». Μόλις ένα χρόνο αργότερα, γίνεται ο πρώτος Έλληνας συνθέτης στον οποίο απονέμεται το βραβείο Όσκαρ για το τραγούδι «Τα παιδιά του Πειραιά» από την ταινία «Ποτέ την Κυριακή».

Το 1966 ο Χατζιδάκις φεύγει για την Αμερικής όπου και παρέμεινε μέχρι το 1972. Ο Ζυλ Ντασσέν, η Μελίνα Μερκούρη και ο Μάνος Χατζηδάκις βρίσκονται στην Αμερική για να ανεβάσουν τη θεατρική εκδοχή του «Ποτέ την Κυριακή» στο Μπρόντγουεϊ – και εκεί τους βρίσκουν τα νέα για το στρατιωτικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967. Εκεί, ηχογραφεί « Το χαμόγελο της Τζοκόντα» και αρχίζει να συνθέτει την «Εποχή της Μελισσάνθης», μια μουσική ιστορία βασισμένη σε αυτοβιογραφικά στοιχεία, που διαδραματίζεται τις πρώτες ημέρες της απελευθέρωσης.

Από το 1975 έως και το 1982, ο Χατζιδάκις αναλαμβάνει καθήκοντα Διευθυντή στον κρατικό σταθμό «Τρίτο Πρόγραμμα», γεγονός που αποτελεί μέχρι και σήμερα σημείο αναφοράς για την πορεία του σταθμού.

Στα τέλη του 1989 ο Χατζιδάκις ιδρύει την «Ορχήστρα των Χρωμάτων» με σκοπό να παρουσιάσει έργα που συνήθως δεν καλύπτονται από τις συμβατικές συμφωνικές ορχήστρες. Ο ίδιος ο Χατζιδάκις διηύθυνε την ορχήστρα μέχρι το τέλος της ζωής του δίνοντας συνολικά είκοσι συναυλίες και δώδεκα ρεσιτάλ ελληνικού και διεθνούς ρεπερτορίου.

Από την αρχή της παρουσίας του στον ελληνικό χώρο και συγχρόνως με όλες τις προηγούμενες δραστηριότητες του, ήταν διαρκώς δισκογραφικά παρών με δεκάδες δίσκους που θεωρούνται πια κλασικοί. Ο Κύκλος με την Κιμωλία (1956), Παραμύθι χωρίς Όνομα (1959), Πασχαλιές μέσα απ' τη νεκρή γη (1961), Δεκαπέντε Εσπερινοί (1964), Μυθολογία (1965), Καπετάν Μιχάλης (1966), Τα Λειτουργικά (1971), Αθανασία (1975), Τα Παράλογα (1976), Σκοτεινή Μητέρα (1985), Τα Τραγούδια της Αμαρτίας (1992) κ.ά. Οι περισσότεροι κύκλοι τραγουδιών είναι σε στίχους Νίκου Γκάτσου.

Ο μεγάλος δημιουργός έφυγε από τη ζωή στις 15 Ιουνίου του 1994.
Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=362540&dt=22/10/2010#ixzz139dCIPNH
Διαβστε Επίσης

Βασίλης Λέκκας - Η Μπαλάντα των αισθήσεων και των παραισθήσεων
Δημήτρης Χορν - Ο ηθοποιός
Μελίνα Μερκούρη - Τα παιδιά του Πειραιά

Σαν σήμερα (22-10-1919) γεννήθηκε η Ντόρις Λέσινγκ

2010-10-21T21:44:00.000-07:00

Η βραβευμένη με το Νόμπελ Λογοτεχνίας 2007, συγγραφέας Ντόρις Λέσινγκ, γεννήθηκε στην Περσία το 1919 από βρετανούς γονείς και μεγάλωσε στη Ροδεσία (σημερινή Ζιμπάμπουε). Στη Βρετανία εγκαταστάθηκε το 1949. Το πρώτο μυθιστόρημά της, «Η χλόη που τραγουδά» (The Grass is singing), εκδόθηκε το 1950 και γνώρισε σημαντική επιτυχία στη Βρετανία, στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε άλλες δέκα ευρωπαϊκές πόλεις.

Απέκτησε παγκόσμια φήμη στη δεκαετία του '60 χάρη στο αυτοβιογραφικό «Χρυσό σημειωματάριο» (The golden notebook), ευαγγέλιο των απανταχού φεμινιστριών (στα ελληνικά μεταφράστηκε το 1980).

Στα μυθιστορήματά της συμπεριλαμβάνεται και η πενταλογία «Τα παιδιά της βίας» (Children of Violence), η οποία συμπυκνώνει την αγωνία της για την ανθρώπινη περιπέτεια.

Ως συγγραφέας διακρίθηκε και για τα δοκίμια και τα διηγήματά της. Για τη συλλογή διηγημάτων της «Πέντε» (Five) τιμήθηκε με το βραβείο Σόμερσετ Μομ. Από το 1979 αρχίζει η περίοδος του «διαστημικού» μυθιστορήματός της. Πρώτο βιβλίο του κύκλου αυτού, η «Σικάστα» (Shicasta).

Το 1981, της απονεμήθηκε το αυστριακό Κρατικό Βραβείο Ευρωπαϊκής Λογοτεχνίας και το 1982 το Βραβείο Σαίξπηρ της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Για το μυθιστόρημά της «Ο καλός τρομοκράτης» (The Good Terrorist) τιμήθηκε το 1985 με το λογοτεχνικό βραβείο W.Η. Smith. Πριν από ένα χρόνο εκδόθηκε ο δεύτερος τόμος της αυτοβιογραφίας της.

Έλαβε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 2007 και περιγράφηκε από τη Σουηδική Ακαδημία ως: « επική συγγραφέας της γυναικείας εμπειρίας, η οποία με σκεπτικισμό, πάθος και ιδεαλιστική δύναμη υπέβαλε έναν διχασμένο πολιτισμό σε εξονυχιστική έρευνα». Είναι από τους γηραιότερους συγγραφείς που έλαβαν το βραβείο. Ο αμέσως προηγούμενος ήταν ο Τέοντορ Μόμμσεν, που έλαβε το βραβείο σε ηλικία 85 ετών το1902.

Διαβάστε Επίσης

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=362181&dt=21/10/2010#ixzz133k7ZeTu

Σαν σήμερα (21/10/1907) γεννήθηκε ο σουρεαλιστής Νίκος Εγγονόπουλος [

2010-10-21T03:23:00.000-07:00

(«Εκεί»)

Ο ζωγράφος και ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1907

Αφιέρωμα στον Νίκο Εγγονόπουλο

Ο Αρκεσίλας του Εγγονόπουλου

Ο Χατζιδάκις μελοποιεί το ποίημα του Εγγονόπουλου «Μπολιβάρ»

Σαν σήμερα (27-09-1917) πέθανε ο Γάλλος ζωγράφος Εντγκάρ Ντεγκά

2010-09-27T22:20:00.001-07:00

Αυτοπροσωπογραφία του καλλιτέχνη

Ο Εντγκάρ Ντεγκά, Γάλλος ζωγράφος και γλύπτης, ένας από τους πιο γνωστούς εκπροσώπους του ιμπρεσιονισμού (παρά το γεγονός ότι ο ίδιος προτιμούσε να αυτοχαρακτηρίζεται «ρεαλιστής»), γεννήθηκε στο Παρίσι το 1834. Ο πατέρας του, τραπεζίτης στο επάγγελμα, ήταν Γάλλος, ενώ η μητέρα του Αμερικανίδα από τη Νέα Ορλεάνη. Το 1853 και σε ηλικία μόλις 18μισι ετών, ο Ντεγκά παίρνει την άδεια να αντιγράφει έργα μεγάλων ζωγράφων από το μουσείο του Λούβρου- πρακτική την οποία ακολουθούσαν ως μέθοδο εξάσκησης και εκμάθησης πολλοί καλλιτέχνες του 19^ου αιώνα. Το 1854 ο Ντεγκά αντιγράφει πίνακες του Ραφαέλο στο Λούβρο. Το 1855 θα γίνει δεκτός στη Σχολή Καλών Τεχνών, ενώ ένα χρόνο αργότερα, το 1856 φεύγει για την Ιταλία, για να επιστρέψει στο Παρίσι το 1859. Το 1862 κι ενώ αντιγράφει πρωτότυπα έργα στο Μουσείο του Λούβρου γνωρίζει το ζωγράφο Εντουάρ Μανέ. Μεταξύ 1865 και 1870 θα εκθέσει τα έργα του- τα οποία ωστόσο δεν θα καταφέρουν να τραβήξουν την προσοχή κοινού και κριτικών. Η αναγνώριση θα έρθει από το 1868 και μετά.

Το 1870 ο ζωγράφος αρχίζει να αντιμετωπίζει προβλήματα όρασης. Την ίδια χρονιά, με το ξέσπασμα του γαλλο-πρωσικού πολέμου θα καταταγεί ως εθελοντής στην Εθνοφρουρά. Το 1873 ο πατέρας του πεθαίνει χρεωμένος και ο ζωγράφος πρέπει να ζήσει αποκλειστικά από τα έργα του. Ο Εντγκάρ Ντεγκά δεν παντρεύτηκε ποτέ και πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του σχεδόν τυφλός και περιπλανώμενους στους δρόμους του Παρισιού πριν αφήσει την τελευταία του πνοή στις 27 Σεπτεμβρίου του 1917.
Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=356951&dt=27/09/2010#ixzz10nZcD3wU

Σαν σήμερα (22 Σεπτεμβρίου 1971) η κηδεία του Σεφέρη εξελίχθηκε σε διαδήλωση κατά της δικτατορίας

2010-09-22T01:03:00.000-07:00

Κοσμοσυρροή στην κηδεία του νομπελίστα ποιητή και αντίδραση κατά της χούντας.

Οσοι έζησαν στο πετσί τους τα ταραγμένα χρόνια της δικτατορίας, αλλά ίσως και οι νεότεροι μέσα από τη γνώση που προσφέρει η Ιστορία, θα γνωρίζουν τι συνέβη εκείνη την 22^α Σεπτεμβρίου όταν η κηδεία του σπουδαίου έλληνα ποιητή και νομπελίστα Γιώργου Σεφέρη εξελίχθηκε σε διαδήλωση κατά της χούντας.

«Προκόβουμε καταπληκτικά», είχε γράψει ειρωνικά ο ίδιος στην ατζέντα του την ημέρα του πραξικοπήματος.

Ολοι εξάλλου θυμούνται την ιστορική δήλωσή του κατά της χούντας την Παρασκευή της 28ης Μαρτίου του 1969. «Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει. Είναι εθνική επιταγή. Τώρα ξαναγυρίζω στη σιωπή μου».

Ο ποιητής δεν θα ξαναγυρίσει στη σιωπή του. Λίγους μήνες αργότερα καταργείται η προληπτική λογοκρισία και δημοσιεύεται το βιβλίο «Δεκαοκτώ κείμενα», όπου εμπεριέχεται μεταξύ άλλων το ποίημα «Οι γάτες του Αϊ Νικόλα», πολιτική αλληγορία για τη χούντα.

Αλλά και νεκρός ακόμα ο Σεφέρης θα «μιλήσει» κατά της δικτατορίας. Εκφραστής του συλλογικού ασυνείδητου, γίνεται τώρα αυτός μέσω του οποίου θα εκφραστεί η λαϊκή οργή κατά του καταπιεστικού καθεστώτος.

Ο Γιώργος Σεφέρης άφησε την τελευταία του πνοή στις 20 Σεπτεμβρίου του 1971. Δύο ημέρες μετά η εκκλησία της οδού Κυδαθηναίων θα γεμίσει με κόσμο, νέους και φοιτητές στην πλειονότητά τους.

Στη νεκρώσιμη πομπή προς το πρώτο νεκροταφείο μπροστά στην Πύλη του Αδριανού, το πλήθος σταματά την κυκλοφορία και αρχίζει να τραγουδά το (απαγορευμένο) τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη- σε στίχους Σεφέρη από το ποίημα του «Στο περιγιάλι το κρυφό».

Η νεκρική πομπή θα γίνει ένα με το πλήθος που έχει συγκεντρωθεί στο νεκροταφείο. Το ανθρώπινο ποτάμι θα εξελιχθεί σε μία από τις μεγαλύτερες αντιδικτατορικές πορείες.

Τι έγραψε ΤΟ ΒΗΜΑ για την κηδεία του Σεφέρη

Η χθεσινή κηδεία του Γιώργου Σεφέρη (23-09-1971)

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=355797&dt=21/09/2010#ixzz10F9tt8VY

Σαν σήμερα (21-9-1925) εξολοθρεύτηκε η συμμορία των θρυλικών Γιαγκούλα και Μπαμπάνη

2010-09-21T20:33:00.000-07:00

Ο θρυλικός λήσταρχος Φώτος Γιαγκούλας

O Φώτης ή Φώτος Γιαγκούλας ήταν θρυλικός λήσταρχος από το χωριό Μεταξάς Σερβίων. Γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου του 1901 (χωρίς να γίνει ποτέ γνωστό αν φοίτησε σε σχολείο) και σκοτώθηκε σε πολύωρη συμπλοκή στις 21 Σεπτεμβρίου του 1925 σε τοποθεσία του Ολύμπου, όταν αυτός και οι σύντροφοί του περικυκλώθηκαν από καταδιωκτικό απόσπασμα.

Στη συμπλοκή ο Γιαγκούλας τραυματίστηκε από τον Ενωμοτάρχη Καλιογούρα που τον αποτέλειωσε με δύο σφαίρες στην κοιλιά.

Μαζί του σκοτώθηκε ο λήσταρχος Τσαμήτρας, ο Πάνος Μπαμπάνης και ο Χωροφύλακας Κωνσταντίνος Σαλιώρας, ενώ παραδόθηκε ο Λεωνίδας Μπαμπάνης. Ο τελευταίος αργότερα δραπέτευσε. Τα κεφάλια τους εκτέθηκαν σε κοινή θέα στην Κατερίνη, επάνω σε ένα κοντάρι μπροστά στο κτήριο του δικαστηρίου της Κατερίνης για παραδειγματισμό.

Ο Γιαγκούλας κατηγορήθηκε για φόνους και ληστείες και αποδείχθηκε αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Λέγεται ότι σκότωσε συνολικά πενήντα τέσσερα άτομα, πιθανότατα αρκετά από αυτά με το αγαπημένο του μαχαίρι, την «Παρδάλα», όπως την ονόμαζε. Η Παρδάλα συνόδευσε τον λήσταρχο έως το άδοξο τέλος της ζωής του.

Συνδέθηκε αισθηματικά με μια κυρία αριστοκρατικής καταγωγής, αλλά προδώθηκε και ξαναγύρισε στά βουνά το 1923. Επικηρύχθηκε με το αστρονομικό, για την εποχή, ποσό των 600.000 δραχμών. Δρούσε στον μισό Όλυμπο και στα Πιέρια, Ελασσόνα και Κοζάνη, ενώ υπήρξε φίλος και με τον άλλο μεγάλο λήσταρχο, Τζατζά. Σε μικρό χρονικό διάστημα η συμμορία του κατάφερε να γίνει ο φόβος και ο τρόμος του Ολύμπου, τρομοκρατώντας τους ορειβάτες.

Χρόνια αργότερα, το μαχαίρι του Γιαγκούλα, η «Παρδάλα», όπως και το κεφάλι του θα προστεθούν στη συλλογή του Εγκληματολογικού Μουσείου, συνιστώντας μερικά από τα πλέον μοναδικά και σημαντικής αξίας εκθέματά του, καθώς το συγκεκριμένο μαχαίρι-φονικό όπλο διαθέτει εξέχουσα σημασία, αφού ακόμη και σήμερα περιβάλλεται από ένα πέπλο μυστηρίου.

Λίγα χρόνια αργότερα από το θάνατο του Γιαγκιούλα, η ζωή και η δράση του έγιναν ταινία.

Πώς είδε το «Βήμα» τη συμμορία του Γιαγκούλα

Χάθηκαν τα ίχνη των δραστών (24-2-1925)
Πώς έγινε η ληστεία (24-2-1925)
Ποιος ήταν ο Μπαμπάνης (25-2-1925)
Φωτιά παίρνουν τα τυπογραφεία για να καταγράψουν τις ιστορίες του Γιαγκούλα (7-3-1925)
Το όνειρο του ενδοξότατου Γιαγκούλα (16-3-1925)
Οι λεπτομέρειες της θανατηφόρας συμπλοκής (23-9-1925)

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=355562&dt=20/09/2010#ixzz10E3tnSO3

Σαν σήμερα (20-09-1971) πέθανε ο νομπελίστας ποιητής Γιώργος Σεφέρης

2010-09-20T07:04:00.000-07:00

Ο Γιώργος Σεφέρης (Γιώργος Σεφεριάδης όπως είναι το πραγματικό του όνομα), νομπελίστας έλληνας ποιητής και διπλωμάτης, γεννήθηκε στη Σμύρνη στις 29 Φεβρουαρίου του 1900. Ηταν πρωτότοκος γιος του Στυλιανού και της Δέσπως Σεφεριάδη.

Το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου θα αναγκάσει την οικογένεια να εγκατασταθεί το 1914 στην Αθήνα όπου ο Γιώργος Σεφέρης θα τελειώσει το γυμνάσιο το 1917. Λίγο αργότερα η οικογένεια Σεφεριάδη μετακομίζει στο Παρίσι. Ο Γιώργος Σεφέρης θα μείνει στη γαλλική πρωτεύουσα έως το 1924 όπου θα ολοκληρώσει τις σπουδές του στη νομική.

Η αγάπη του για την ποίηση ωστόσο έχει ήδη εκδηλωθεί από το 1918, οπότε και αρχίζει να γράφει στίχους.

Στα χρόνια των σπουδών του στο εξωτερικό του δίνεται η ευκαιρία να έρθει σε άμεση επαφή με τα λογοτεχνικά ρεύματα της εποχής.

Τα πρώτα του ποιήματα φέρουν εμφανώς επιρροές από το έργο των Πολ Βαλερί, Πολ Κλοντέλ, Αντρέ Ζιντ κλπ.

Το 1926 ξεκινά η διπλωματική σταδιοδρομία του Γιώργου Σεφέρη, ως ακολούθου στο υπουργείο Εξωτερικών. Μέχρι το 1962 που συνταξιοδοτείται θα υπηρετήσει ως υποπρόξενος και πρόξενος στο Λονδίνο (1931-1934), στην Κορυτσά της Αλβανίας (1936-1938) και ως σύμβουλος τύπου στο υπουργείο Εξωτερικών.

Το πρώτο του έργου είναι η συλλογή «Στροφή», η οποία δημοσιεύτηκε το 1931. Ακολούθησαν η «Στέρνα» (1932) και το «Μυθιστόρημα» (1935). Το 1936 γράφει την «Γυμνοπαιδία» και το 1938 δημοσιεύει τον «Διάλογο πάνω στην ποίηση». Το 1940 δημοσιεύονται το «Τετράδιο Γυμνασμάτων 1928-1937» και το «Ημερολόγιο Καταστρώματος Α΄», τα οποία περιέχουν σημαντικά ποιήματα από το έργο του.

Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο θα ακολουθήσει την ελληνική κυβέρνηση στην Κρήτη, την Αίγυπτο, τη Νότια Αφρική και τη νότια Ιταλία και μετά την απελευθέρωση στην Αθήνα όπου και διαμένει μέχρι το 1948.

Το 1944 θα δημοσιευθεί το «Ημερολόγιο Καταστρώματος Β΄», το οποίο συγγράφει στην Αίγυπτο- για πολλούς το σημαντικότερο έργο του Σεφέρη.

Ακολούθως διορίζεται σύμβουλος στις ελληνικές πρεσβείες στην Αγκυρα και το Λονδίνο, ενώ αργότερα πρέσβυς στο Λίβανο και τη Συρία, την Ιορδανία και το Ιράκ και τελικά στο Λονδίνο (1957-1962).

Μετά την αποχώρησή του από τον διπλωματικό κλάδο αφοσιώνεται ολοκληρωτικά στην ποίηση μέχρι το θάνατό του, το 1971.

Βαθιά λυρικός, στοχαστικός και αισθαντικός, με λόγο μνημιώδη, ο Γιώργος Σεφέρης τιμήθηκε με πολλές ελληνικές και διεθνείς διακρίσεις («Επαθλο Παλαμά, 1946, «Επίτιμος Διδάκτωρ Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, 1960, βραβείο Foyleστο Λονδίνο ,1961) με αποκορύφωμα το βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας το 1963.

Αναγορεύτηκε επίσης επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1964), του Πανεπιστημίου Οξφόρδης (1964) και του Πρίνστον (1965).

Στις 28 Μαρτίου του 1969, δύο χρόνια πριν τον θάνατό του, ο Γιώργος Σεφέρης θα «σπάσει» τη σιωπή του και θα κάνει μία ιστορική δήλωση κατά της χούντας στο βρετανικό δίκτυο BBC, η οποία του στοιχίζει τον τίτλο του «πρέσβυ επί τιμή» και οδηγεί στην αφαίρεση του διπλωματικού του διαβατηρίου.

Η δήλωση του Γιώργου Σεφέρη (28 Μαρτίου 1969)

Πάει καιρός που πήρα την απόφαση να κρατηθώ έξω από τα πολιτικά του τόπου. Προσπάθησα άλλοτε να το εξηγήσω αυτό, δεν σημαίνει διόλου πως μου είναι αδιάφορη η πολιτική ζωή μας.

Έτσι, από τα χρόνια εκείνα, ως τώρα τελευταία, έπαψα κατά κανόνα να αγγίζω τέτοια θέματα. Εξάλλου τα όσα δημοσίευσα ως τις αρχές του 1967 και η κατοπινή στάση μου - δεν έχω δημοσιεύσει τίποτε στην Ελλάδα από τότε που φιμώθηκε η ελευθερία - έδειχναν, μου φαίνεται, αρκετά καθαρά τη σκέψη μου.

Μολαταύτα, μήνες τώρα, αισθάνομαι μέσα μου και γύρω μου, ολοένα πιο επιτακτικά, το χρέος να πω ένα λόγο για τη σημερινή κατάστασή μας. Με όλη τη δυνατή συντομία, να τι θα έλεγα:

Κλείνουν δυο χρόνια που μας έχει επιβληθεί ένα καθεστώς ολωσδιόλου αντίθετο με τα ιδεώδη για τα οποία πολέμησε ο κόσμος μας και τόσο περίλαμπρα ο λαός μας στον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο. Είναι μια κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης, όπου όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές, με πόνους και με κόπους, πάνε και αυτές να καταποντιστούν μέσα στα ελώδη στεκούμενα νερά. Δεν θα μου ήταν δύσκολο να καταλάβω πως τέτοιες ζημιές δεν λογαριάζουν πάρα πολύ για ορισμένους ανθρώπους. Δυστυχώς δεν πρόκειται μόνον γι' αυτό τον κίνδυνο. Όλοι πια το διδάχτηκαν και το ξέρουν πως στις διδακτορικές καταστάσεις η αρχή μπορεί να μοιάζει εύκολη, όμως η τραγωδία περιμένει αναπότρεπτη στο τέλος. Το δράμα αυτού του τέλους μας βασανίζει, συνειδητά, όπως στους παμπάλαιους χώρους του Αισχύλου. Όσο μένει η ανωμαλία, τόσο προχωράει το κακό.
Είμαι ένας άνθρωπος χωρίς κανένα απολύτως πολιτικό δεσμό και, μπορώ να το πω, μιλώ χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Βλέπω μπροστά μου τον γκρεμό όπου μας οδηγεί η καταπίεση που κάλυψε τον τόπο. Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει. Είναι εθνική επιταγή.

Τώρα ξαναγυρίζω στη σιωπή μου. Παρακαλώ το Θεό να μη με φέρει άλλη φορά σε παρόμοια ανάγκη να ξαναμιλήσω.

Τι έγραψε ΤΟ ΒΗΜΑ για το θάνατο του Γιώργου Σεφέρη:

Ο Σεφέρης Πέθανε (21-09-1971)
Γιώργος Σεφέρης, η σταδιοδρομία, το έργο του (21-09-1971)
Ο πνευματικός κόσμος κατευοδώνει τον Γ. Σεφέρη (22-09-1971)
Η χθεσινή κηδεία του Γ. Σεφέρη, επιβλητική η παρουσία της νεολαίας (23-09-1971)
Τιμή στον μεγάλο ποιητή (23-09-1971)

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=355494&dt=20/09/2010#ixzz104vplgG4

Σαν σήμερα (17-9-1982) έφυγε από τη ζωή ο Λοΐζος Λοΐζος

2010-09-17T00:40:00.001-07:00

Με τη Χαρούλα Αλεξίου κατά τη διάρκεια της συνεργασίας τους

Ο Ελληνας μουσικός, συνθέτης, στιχουργός και τραγουδιστής γεννήθηκε στο χωριό Άγιοι Βαβατσινιάς της επαρχίας Λάρνακας στις 22 Οκτωβρίου του 1937 στην Αλεξάνδρεια και πέθανε πρόωρα στη Ρωσία σε ηλικία 45 ετών. Οταν ήταν 7 ετών, μετακόμισαν οικογενειακώς στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου όπου και ασχολήθηκε ενεργά με τη μουσική. Το 1955 έφτασε στην Αθήνα για σπουδές τις οποίες εγκατέλεψε μετά από 5 χρόνια για να ασχοληθεί με τη σύνθεση.

Το 1962 ηχογραφεί το πρώτο του τραγούδι «Το τραγούδι του δρόμου» (ποίημα του Λόρκα) στη Φίλιπς μετά από μεσολάβηση του Μίμη Πλέσσα. Το ταλέντο του γρήγορα ξεχωρίζει ενώ από το 1962 προήδρευε στο σύλλογο «Φίλων ελληνικής μουσικής». Στις παρέες του μπορεί να συναντήσει κανείς τους Μάνο Ελευθερίου, Γιάννη Μαρκόπουλο, Διονύση Σαββόπουλο, Μαρία Φαραντούρη, Νότη Μαυρουδή, Χρήστο Λεοντή και Φώντα Λάδη.

Οι πολιτικές του πεποιθήσεις, τοποθετημένες αριστερά, τον έφεραν αρκετές φορές στο στόχαστρο των Αρχών. Φυλακίστηκε κατά τη διάρκεια της χούντας, μετά τη Μεταπολίτευση συμμετείχε σε μεγάλες λαϊκές συναυλίες και το 1974 κυκλοφόρησε τη συλλογή «Τα τραγούδια του δρόμου» με απαγορευμένα κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας, τραγούδια.

Από τις συνεργασίες του, ξεχωρίζουν οι μουσικές του συναντήσεις με τους στιχουργούς Γιάννη Νεγρεπόντη, Φώντα Λάδη, Μανώλη Ρασούλη, Δημήτρη Χριστοδούλου και Λευτέρη Παπαδόπουλο

Στη μακρόχρονη καριέρα του, συνέγραψε μουσική για το θέατρο αλλά και για τον κινηματογράφο.

Διαβάστε Επίσης

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=354790&dt=16/09/2010#ixzz0zlpV0rux

Σαν σήμερα(16-09-1977) πέθανε η Μαρία Κάλλας

2010-09-15T22:32:00.000-07:00

Η Μαρία Κάλλας (ή Μαρία Καλογεροπούλου, όπως είναι το πραγματικό της όνομα), υπήρξε κορυφαία υψίφωνος, «πρίμα-ντίβα της όπερας του 20^ου αιώνα». Γεννήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου του 1923 στη Νέα Υόρκη από έλληνες γονείς εγκατεστημένους στις ΗΠΑ. Η κλίση της στη μουσική φάνηκε από τα πρώτα της παιδικά χρόνια και στα οκτώ της είχε ήδη ξεκινήσει μαθήματα μουσικής.

Το 1936 η Κάλλας έρχεται, εξαιτίας χωρισμού των γονιών της, στην Ελλάδα όπου παρακολουθεί μαθήματα στο Εθνικό Ωδείο και το Ωδείο Αθηνών. Το 1942 εμφανίζεται ως πρωταγωνίστρια στην «Καβαλλερία» στη Λυρική. Το 1945 φεύγει για τις ΗΠΑ. Οι μεγάλες επιτυχίες ωστόσο θα έρθουν στην Ιταλία: Το 1947 εμφανίζεται στο Μιλάνο ενώ το 1948 παντρεύεται τον ιταλό βιομήχανο και μουσικόφιλο Τζιαν Μπατίστα Μενεγκίνι.

Η φωνή της ταυτίζεται με κορυφαίες ερμηνείες της όπερας, ως «Μήδεια», «Νόρμα» και «Τόσκα». Αυτή που θα επισφραγίσει ωστόσο τη φήμη της μεγάλης ντίβας θα είναι η θυελλώδης σχέση της με τον έλληνα κροίσο Αριστοτέλη Ωνάση. Η σχέση της με τον Ωνάση διαλύει το γάμο της ουσιαστικά από το 1959, ενώ το διαζύγιο θα έρθει- επισήμως- 12 χρόνια αργότερα.

Το 1964 είναι ουσιαστικά η τελευταία χρονιά που θα εμφανιστεί στη σκηνή της όπερας. Θα επιστρέψει μετά από εννέα σχεδόν χρόνια, τον Δεκέμβριο του 1973. Στις 8 Δεκεμβρίου του 1973 θα δώσει το «κύκνειο άσμα» της στην όπερα του Παρισιού όπου αποθεώνεται από το κοινό. Στη γαλλική πρωτεύουσα θα αφήσει και την τελευταία της πνοή στις 16 Σεπτεμβρίου του 1977 από καρδιακή προσβολή και σε ηλικία μόλις 53 ετών. Ο «μύθος» της ελληνίδας «πρίμα-ντόνας» εξακολουθεί να παραμένει ζωντανός...

Τι έγραψε ΤΟ ΒΗΜΑ για το θάνατο της Κάλλας:

Διαβάστε Επίσης

Η Κάλλας τραγουδάει «Κάρμεν» στο Κόβεν Γκάρντεν

Σαν σήμερα (15-9-2010) γεννήθηκε η Αγκάθα Κρίστι

2010-09-15T04:31:00.000-07:00

Δείτε το slideshow

1 από 9

Η αγαπημένη της γωνιά έμπνευσης

Επέτειος 120 χρόνων για την Αγκάθα Κρίστι

Σαν σήμερα στις 15 Σεπτεμβρίου του 1890 γεννήθηκε στο Ντέβον της Αγγλίας η Μαίρη Κλαρίσα Αγκάθα Μίλερ, ή απλώς Αγκάθα Κρίστι.

Δεν υπάρχει άνθρωπος στον πλανήτη που να μη γνωρίζει τον Ηρακλή Πουαρώ ή την Μις Μάρπλ τους χαρακτήρες που δημιούργησε συνάρπασαν και εξακολουθούν να συναρπάζουν το αναγνωστικό κοινό.

Τα έργα της έχουν μεταφραστεί σε 70 και πλέον γλώσσες και μόνον η Βίβλος και ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ έχουν πουλήσει περισσότερα αντίτυπα.

"Η γραφή της είναι εθιστική. Σαν ναρκωτικό, που σε υπνωτίζει. Είναι αδύνατο να διαβάσεις το πρώτο βιβλίο της και να μην αναζητήσεις τα επόμενα. Είναι αδύνατον να ξεκινήσεις ένα βιβλίο της και να το αφήσεις πριν φτάσεις στην τελευταία του σελίδα", ήταν το αποτέλεσμα σχετική έρευνας, που διεξήχθη στην Αγγλία.

Η Αγκάθα Κρίστι ευρηματική και πολυγραφότατη, έγραψε συνολικά 80 μυθιστορήματα και συλλογές διηγημάτων, και 19 θεατρικά έργα, που μεταφράστηκαν και "παίχτηκαν" στα θέατρα παγκοσμίως.

Στη λίστα των παραστάσεων, που παρουσιάζονται για δεκαετίες στο Λονδίνο, "Η Ποντικοπαγίδα" της είναι η μακροβιότερη (πενήντα και πλέον χρόνια "παίζεται", με εναλλασσόμενο, ασφαλώς, καστ ηθοποιών) και το φαινόμενο της προσέλευσης του κόσμου σαν σε πρεμιέρα καταγράφεται κάθε βράδυ. Στο λονδρέζικο περιοδικό "TimeOut", όπου εβδομαδιαίως παρουσιάζονται οι κρατήσεις για κάθε παράσταση, στην Ποντικοπαγίδα τα προπωλημένα εισιτήρια είναι "μέχρι Δευτέρας Παρουσίας"!

Το συγκεκριμένο έργο γράφτηκε από την Αγκάθα το 1947 για τα γενέθλια της βασίλισσας και ως σήμερα έχουν περάσει από το θέατρο, όπου εξελίσσεται η πλοκή του, περισσότεροι από 12 εκατομμύρια θεατές.

Τα περισσότερα, δε, από τα βιβλία της έχουν μεταφερθεί στον κινηματογράφο με τεράστια επιτυχία και έχουν γίνει τηλεοπτικές σειρές, κυρίως από το BBC, όπου προβάλλονται από το 1984 έως σήμερα. Τα εγκλήματα στο Όριαν Εξπρές και στον Νείλο, το διπλό έγκλημα κάτω απ΄ τον ήλιο, οι δέκα μικροί νέγροι, το ρετρό στην ομίχλη, ο δολοφόνος του Ρότζερ Ακρόυντ είναι μόνο μερικά από αυτά.

Η Αγκάθα Κρίστι απεβίωσε στις 12 Ιανουαρίου 1976.

Σαν Σήμερα (7 Ιουνίου 1848) Γεννήθηκε ο γάλλος ζωγράφος Πολ Γκογκέν

2010-06-07T20:32:00.000-07:00

«Αυτοπροσωπογραφία μαζί με πορτραίτο του Μπερνάρ» 1888

Πολ Γκογκέν εκπρόσωπος του μετα-ιμπρεσιονισμού, από τους μεγαλύτερους ζωγράφους όλων των εποχών.

Γεννήθηκε στις 7 Ιουνίου του 1848 στο Παρίσι αλλά μεγάλωσε στο Περού. Στην ηλικία των επτά ετών ο Πολ θα επιστρέψει στη Γαλλία με την οικογένειά του και θα εγκατασταθούν στην Ορλεάνη.

Ταξίδεψε για μεγάλο χρονικό διάστημα με εμπορικά πλοία και με το Γαλλικό Ναυτικό. Το 1871 επιστρέφει στο Παρίσι όπου θα δουλέψει ως χρηματιστής.

Η ενασχόληση του μεγάλου- μελλοντικά- καλλιτέχνη με τη ζωγραφική ξεκινά από την παιδική του ηλικία. Στον ελεύθερο χρόνο του αρχίζει να ζωγραφίζει, ενώ αργότερα επισκέπτεται γκαλερί και αγοράζει έργα εκκολαπτόμενων καλλιτεχνών.

Γνωρίζεται με τον καλλιτέχνη Καμίλ Πισάρο, ο οποίος θα τον συστήσει σε άλλους ζωγράφους της εποχής. Προχωρώντας στην τέχνη του, ο Γκογκέν νοικιάζει ένα στούντιο και αρχίζει να συμμετέχει σε εκθέσεις ιμπρεσιονιστών από το 1881 και το 1882. Τη συγκεκριμένη εποχή ζωγραφίζει μαζί με τον Πισάρο και περιστασιακά με τον Πολ Σεζάν. Το 1884 μετακομίζει με την οικογένειά του στην Κοπεγχάγη. Επιστρέφει στο Παρίσι το 1885 για να ασχοληθεί αποκλειστικά με τη ζωγραφική.

Απογοητευμένος από τον ιμπρεσιονισμό θα στραφεί στην αφρικανική τέχνη και την τέχνη της Ασίας. Συνδέεται με φιλία με τον Βίνσεντ Βαν Γκογκ. Οι δύο μεγάλοι ζωγράφόι, οι οποίοι έπασχαν από κατάθλιψη, θα διαφωνήσουν έντονα. Σε κακή ψυχολογική κατάσταση ο Γκογκέν εγκαταλείπει την Ευρώπη το 1891. Απογοητευμένος από την έλλειψη αναγνώρισης και σχεδόν άφραγκος προσπαθεί να ξεφύγει από τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Θα εγκατασταθεί στην Ταϊτή και αργότερα στις νήσους Μαρκησίες, όπου θα περάσει σχεδόν το υπόλοιπο της ζωής του- με μία μόνο επίσκεψη στη Γαλλία. Τα έργα της συγκεκριμένης περιόδου θεωρούνται ίσως τα καλύτερα της ζωής του. Η αναγνώριση του έργου του αρχίζει- όπως συμβαίνει συχνά- μετά το θάνατο του καλλιτέχνη.
Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=335978&dt=07/06/2010#ixzz0qEFuy6Kk

Οι "Ερινύες": 47 χρόνια από τον θάνατο του Λαμπράκη

2010-05-22T11:03:00.000-07:00

ΤΟΥ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΜΗΤΑΦΙΔΗ*
Η ΑΥΓΗ: 22/05/2010

Σαν σήμερα πριν από 47 χρόνια, στις 22 Μαΐου 1963, θα διαδραματιζόταν στη Θεσσαλονίκη μία από τις κορυφαίες στιγμές της σύγχρονης τραγωδίας, η οποία θα σφράγιζε ανεξίτηλα την ιστορία της χώρας.

Ο βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης, 51 ετών, υφηγητής της Ιατρικής, έπεφτε στη διασταύρωση των οδών Βενιζέλου - Ερμού θανάσιμα τραυματισμένος από τους παρακρατικούς φονιάδες Σπύρο Γκοτζαμάνη και Εμμανουήλ Εμανουηλίδη, που εφόρμησαν με τρίκυκλο εναντίον του. Κλινικά νεκρός, «ο μαραθωνοδρόμος της ειρήνης» θα αφήσει την τελευταία του πνοή στις 27.5.1963 στο ΑΧΕΠΑ.

Την τύχη του Λαμπράκη λίγο έλειψε να έχει και ο βουλευτής Καβάλας της ΕΔΑ Γιώργης Τσαρουχάς, που λίγο πριν τον είχαν τραυματίσει οι παρακρατικοί «αντιφρονούντες» που πολιορκούσαν τα γραφεία του «Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος», όπου γινόταν η συγκέντρωση των «Φίλων της Ειρήνης». Ό,τι δεν κατάφερε ο θηριώδης παρακρατικός τραμπούκος «Αντωνάρας» Πιτσώκος, που κακοποίησε άγρια τον Γ. Τσαρουχά, θα το καταφέρουν πέντε χρόνια αργότερα οι δήμιοι της χούντας: Στις 9.5.1968 στα γραφεία της ΚΥΠ στο Γ' Σ.Σ. θα δολοφονήσουν μετά από βασανιστήρια τον Γιώργη Τσαρουχά.

Η δολοφονία του Λαμπράκη ήταν ένας βασικός «τακτικός στόχος» μιας μακριάς αλυσίδας συνωμοσιών και εγκλημάτων με στρατηγικό στόχο την επιβολή δικτατορίας. Γιατί «το τρίκυκλο ήταν της χούντας», όπως έγραψαν χαρακτηριστικά στο περιοδικό "Επίκαιρα" ο Γιώργος Μπέρτσος και ο Γιάννης Βούλτεψης, ο «πλοηγός της δίκης Λαμπράκη», οι οποίοι μαζί με τον Γιώργο Ρωμαίο αποτέλεσαν συμβολικά «το δημοσιογραφικό αντι-τρίκυκλο», που συνέβαλε αποφασιστικά στην αποκάλυψη και διαλεύκανση των συνωμοτικών πτυχών αυτού του στυγερού πολιτικού εγκλήματος.

Ήδη, από το 1962, ο Γ. Γεωργαλάς, ο θεωρητικός εγκέφαλος της χούντας, είχε εισηγηθεί στην ΚΥΠ την οργάνωση «αντισυγκεντρώσεων προς εξουδετέρωσιν των κομμουνιστών υπό καταλλήλων προσώπων» -όπως π.χ. ήταν η ψευδεπίγραφη αντικομμουνιστική συμμορία «Σύνδεσμος Αγωνιστών και Θυμάτων Εθνικής Αντιστάσεως Βορείου Ελλάδος» του δωσίλογου φον Ξ. Γιοσμά. Την εκπόνηση των σχεδίων για τις αντισυγκεντρώσεις είχε αναλάβει η λεγόμενη «Αφανής Επιτροπή», που είχε συσταθεί μετά την εκλογική επιτυχία της ΕΔΑ το 1958, με την επίβλεψη-χρηματοδότηση της CIA. Από αυτό το «επιτελείο του εγκλήματος», στο οποίο συμμετείχε και ο κατοπινός αρχιπραξικοπηματίας Παπαδόπουλος, προήλθε το κατεπείγον σήμα του Γενικού Επιτελείου Στρατού προς τις στρατιωτικές μονάδες, στις 24/5/1963, με τίτλο «Ο κομμουνισμός προκαλεί» που υπέγραφε ο στρατοδίκης της δίκης του ΑΣΠΙΔΑ συνταγματάρχης Απ. Ζαλαχώρης. Ξεπερνώντας σε κυνισμό την κατάπτυστη ανακοίνωση της αστυνομίας και τα δημοσιεύματα του φιλοκυβερνητικού τύπου ότι ο Λαμπράκης έπεσε θύμα «τροχαίου ατυχήματος ενώ ηγείτο διαδηλώσεως κομμουνιστών» (!), θριαμβολογούσε για τη δολοφονία, αφού τάχα «ο λαός της Θεσσαλονίκης, προκληθείς υπό των ερυθρών πρακτόρων, έδωσε την απάντησίν του» (!) Ένας λαός, που τον κατευόδωσε στον σιδηροδρομικό σταθμό με το σύνθημα-έμβλημα «Ο Λαμπράκης ζει, σε αγώνες μάς καλεί!»

Γι' αυτό είχαν αποφασίσει ακόμη και την επιβολή στρατιωτικού νόμου την ημέρα της πάνδημης κηδείας του Γρ. Λαμπράκη, για να καταστείλουν «ενδεχόμενες κομμουνιστικές ταραχές». Γιατί όχι, αφού η δολοφονία του Λαμπράκη ήταν μια «κομμουνιστική σκευωρία» (!) και, σύμφωνα με την «κυβέρνησιν του αίματος της ΕΡΕ» (Γ. Παπανδρέου), «ο διεθνής κομμουνισμός έχει εξαπολύσει μίαν οργανωμένην επίθεσιν εναντίον της Ελλάδος».

47 χρόνια μετά, η «Ε.Δ.Ι.Α. 1940-'74 Κ.-Δ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ» παρουσίασε χτες σε συνέντευξη Τύπου ό,τι απέμεινε από τα ματωμένα ρούχα των δύο δολοφονημένων βουλευτών τα οποία διέσωσαν από τα τρωκτικά και τα σκουπίδια πολίτες της Θεσσαλονίκης. Τα σπαράγματα αυτά από τον «σκληρό πυρήνα» της κοινωνικής μνήμης της πόλης δεν διεκδικούν φυσικά την ανώδυνη εναπόθεσή τους σε κάποιο μουσείο σύγχρονης ιστορίας -χωρίς να παραγνωρίζουμε την ανάγκη για την ίδρυσή του. Δεν «αναμοχλεύουν πάθη», αλλά λειτουργούν ως προειδοποίηση σε ένα εξαιρετικά βίαιο και επικίνδυνο για κάθε είδους «εκτροπές» παρόν.

* Ο Τριαντάφυλλος Μηταφίδης είναι γ.γ. της «Ε.Δ.Ι.Α. 1940-'74 Κ.-Δ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ».

Σαν σήμερα (22-5-1963) Δολοφονείται ο Γρηγόρης Λαμπράκης

2010-05-22T00:10:00.000-07:00

Το βράδυ της 22ας Μαϊου του 1963, μετά από εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη στην οποία μίλησε ο Γρηγόρης Λαμπράκης και κατά την ώρα που εγκατέλειπε την αίθουσα, οι αναβάτες ενός τρίκυκλου στη συμβολή των δρόμων Ερμού και Ελ. Βενιζέλου, πέρασαν ξυστά από τον αγωνιστή πολιτικό και του κατάφεραν χτύπημα στο κεφάλι με μεταλικό αντικείμενο. Αναβάτες του ο οδηγός Σπύρος Γκοτζαμάνης και ο συνεπιβάτης και δολοφόνος Μανώλης Εμμανουηλίδης.

Τέσσερις μέρες αργότερα ο Γρηγόρης Λαμπράκης, πεθαίνει...

Τι έγραψε το Βήμα:

Βαριές ευθύνες φέρει η κυβέρνηση για την δολοφονική επίθεση 24-5-1963

Αμεση αποπομπή της κυβέρνησης ως ηθικού αυτουργού ζητεί η Ενωση Κέντρου 24-5-1963

Η μεταφορά της σορού στη Μόσχα 25-5-1963

Οι ποινικές ευθύνες του πρωθυπουργού 26-5-1963

Επιστήμονες, συγγραφείς και καλλιτέχνες στιγματίζουν την άνανδρη δολοφονία 28-5-1963

Η κηδεία του Γρηγορίου Λαμπράκη 28-5-1963

«Ημουν μεθυσμένος» ισχυρίζεται ο δολοφόνος του Γρ. Λαμπράκη 28-5-1963

Η κηδεία του Λαμπράκη 29-5-1963

Πάνδημος η κηδεία_ Η Μόσχα του απένειμε το μετάλλιο ειρήνης 29-5-1963

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artId=333154&dt=21/05/2010#ixzz0odjbQWxe

Σαν σήμερα (21-4-1967) Καταλύθηκε η Δημοκρατία στην Ελλάδα

2010-04-20T23:24:00.000-07:00

Τα τανκς των πραξικοπηματιών μπροστά στον ναό της Δημοκρατίας

Το κύριο άρθρο του Βήματος στην πρώτη επέτειο του πραξικοπήματος μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας την Κυριακή 20 Απριλίου 1975 έγραφε:

Να μη χαθή η εμπειρία της επταετίας

«Σαν σήμερα βράδυ, πριν από οκτώ χρόνια, ξέσπασε το πραξικόπημα των «απριλιανών» αξιωματικών· πραξικόπημα που είχε καταστήσει δυνατό η συνταγματική εκτροπή του Ιουλίου του 1965. Ηταν το αποκορύφωμα και η κατάληξη μιας διετούς κρίσεως που ώφειλε να έχη λυθή με την προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία.

Αντί όμως για εκλογές, είδαμε μερικούς αξιωματικούς ν' αρπάζουν την ευκαιρία που τους προσέφεραν οι προθέσεις και τα σχέδια όσων πάσχιζαν ν' αποφύγουν, ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ, την επικείμενη τότε εκλογική αναμέτρηση: Ωρισμένων δηλαδή κύκλων της αυλής, ωρισμένων, στρατιωτικών παραγόντων, ωρισμένων ξένων μυστικών υπηρεσιών...

Μέσα στο τεχνητό κλίμα ενός ανυπάρκτου _ όπως ομολογήθηκε εκ των υστέρων _ «κομμουνιστικού κινδύνου», οργανώθηκε, στις αρχές του 1967, η αντεπίθεση της «καθυστηκυΐας τάξεως» εναντίον του αιτήματος του λαού για εκλογές. Περιχαρακωμένη ΕΚΤΟΣ πλαισίου νομιμότητος, είχε η τάξη αυτή για σύνθημά της «να διενεργηθούν οι εκλογές, όταν ο ελληνικός λαός ηρεμήση». Το ίδιο ακριβώς μοτίβο που επρόκειτο να υιοθετήση λίγο αργότερα η δικτατορία Παπαδοπούλου, που ζητούσε από τον ελληνικό λαό όχι πια να «ηρεμήση» αλλά να «ωριμάση»...

***

Το κύριο φραστικό εύρημα των πραξικοπηματιών της 21ης Απριλίου, για να δικαιολογήσουν τις ενέργειές τους, ήταν ο χαρακτηρισμός της δικτατορίας τους σαν «ιστορική αναγκαιότητα» απορρέουσα από τον εκτροχιασμό της πολιτικής ζωής του τόπου, ύστερα από τον Ιούλιο του 1965. Η αναξιότητα όμως ωρισμένων βουλευτών δεν συνεπάγεται χρεοκοπία του κοινοβουλευτισμού και δεν μπορεί να δικαιολογήση ποτέ την αναίσχυντη αναίρεση των δημοκρατικών ελευθεριών και λειτουργιών. Ετσι όπως δεν μπορεί ποτέ να συγχωρηθούν τα όσα υπέστησαν οι Ελληνες και ο τόπος μας στην επτάχρονη δικτατορική κατοχή.

Κάποτε το δικτατορικό καθεστώς κατέρρευσε (όχι και τυπικά ανατρεπόμενο, αλλά παραδιδόμενο) αφού όμως είχε ήδη οδηγήσει την Ελλάδα στο κατώφλι της εθνικής καταστροφής, με την εγκληματική επέμβαση στην Κύπρο και με την πλήρη ανετοιμότητά του ν' αντιμετωπίση την τουρκική απειλή.

Ενώ περισυλλέγομε σήμερα ακόμη τα συντρίμμια της παράλογης κι εθνοφθόρας πολιτικής της χούντας στην Ελλάδα και στην Κύπρο, δεν απομένουν βεβαίως περιθώρια για «λήθη» της προδοσίας. Δεν είναι τούτο θέμα ηθικής τάξεως μονάχα, αλλά και άμυνας κατά των νοσταλγών ή των επιδόξων μιμητών, που ίσως ειλικρινά, να πίστευαν ως χθες, πως το χαμένο στρατιωτικό παιχνίδι μπορούσε τότε να κερδηθή. Η περυσινή ωστόσο Ελλάδα, στο πρώτο εξάμηνο του '74 (που δεν έχει ευτυχώς καμμιά σχέση με την σημερινή) ήταν μια χώρα εσωτερικά διαλελυμμένη και στρατιωτικά εξαρθρωμένη, όπως το απέδειξε η απόβαση των Τούρκων στην Κύπρο και η τραγελαφική εκείνη επιστράτευση που κήρυξε η χούντα, λίγο προτού θρυμματισθή.

Το μέτρο της ανανεωτικής δυνάμεως της Δημοκρατίας μας το έδωσε η αποτελεσματική αμυντική αναδιοργάνωση κι η εντυπωσιακή ανόρθωση του τόπου, μόλις ξαναβρήκε η Πολιτεία το ρυθμό της συνταγματικής νομιμότητος.

***

Στην διάρκεια της επταετίας, όπως και σε κάθε άλλη αντίστοιχη «κατοχή» καλλιεργήθηκαν οι προσδοκίες του ελληνικού λαού, όχι μόνο για την αποτίναξη του ζυγού μα και για την ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ αλλαγή του πολιτικού βηματισμού, όταν θα ξαναβρίσκαμε την ελευθερία και την δημοκρατία. Οι οργανώσεις και οι πυρήνες αντιστάσεως που δημιουργήθηκαν είχαν για στόχο είτε την βίαιη ανατροπή του καθεστώτος, είτε την διατήρηση της δημοκρατικής συνειδήσεως του ελληνικού λαού σε διαρκή εγρήγορση. Μα πίσω από την κάθε αυτή προσπάθεια, έμενε ζωντανή η ελπίδα πως δεν θα πάνε χαμένα τα χρόνια των αγώνων· πως θα δημιουργήσωμε κάποτε μια νέα Ελλάδα.

Πού βρισκόμαστε σήμερα; Μήπως κινδυνεύει πράγματι να πάη χαμένη όχι μόνον η πικρή εμπειρία της Δικτατορίας, αλλά και η «σοδειά» σε έμψυχο υλικό που σφυρηλατήθηκε στα δύσκολα τούτα χρόνια; Ενα υλικό στο οποίο προσέβλεπαν όλοι για να επιτευχθή πολιτική ανανέωση και το οποίο χρειάζεται, για να ΑΠΟΔΩΣΗ αληθινά, νέα πολιτικά πλαίσια;

Από την απελευθέρωση έχουν κιόλας περάσει εννέα μήνες. Είδαμε στο διάστημα αυτό μία πρώτη κυβέρνηση εθνικής ενότητος· τις πρώτες κοινοβουλευτικές εκλογές σε δέκα χρόνια· ένα δημοψήφισμα που κατέδειξε πως ο ελληνικός λαός δεν ανέχεται όχι τόσο το πρόσωπο του πρώην βασιλέως όσο και τον ίδιο το θεσμό της κληρονομικής μοναρχίας· την διενέργεια δημοτικών εκλογών. Και είδαμε ακόμη να τίθεται θέμα καθάρσεως και ανασυγκροτήσεως της Πολιτείας όχι μόνον από τη Βουλή αλλά και από πλατύτερα στρώματα που πολιτικοποιήθηκαν ζωηρά στην διάρκεια της Δικτατορίας.

Η ευεργετική πλευρά της ανανεωμένης πολιτικής συνειδήσεως έγινε αισθητή κατά την διάρκεια των τελευταίων εννέα μηνών και στον τρόπο με τον οποίο ο πολιτικός κόσμος, στο σύνολό του, αντιμετώπισε εθνικές κρίσεις και ξένες επιβουλές. Μπροστά στους αμέσους κινδύνους που διέτρεχε ο τόπος, η ενότητα των πολιτικών δυνάμεων φάνηκε αρραγής όσο ποτέ στο παρελθόν.

Ωστόσο, η ηθική κάθαρση του παρελθόντος και η ενότητα απέναντι στους εθνικούς κινδύνους δεν αρκούν για να συγκροτηθή μια καινούργια Ελλάδα, εφόσον η πολιτική ζωή διαμορφώνεται πάντοτε στα παλαιά πλαίσια, με κόμματα προσωπικά, με έλλειψη ουσιαστικής συμμετοχής της εκλογικής βάσεως στην πολιτική πορεία της χώρας.

Προς το παρόν, το σύστημα λειτουργεί χωρίς οξύτητες. Μα αυτό δεν φθάνει. Πέραν του Κυπριακού, του οικονομικού ή της καθάρσεως, μένει άλυτο το πρόβλημα της ανανεώσεως στην λειτουργία της Πολιτείας.

Αν εγκαίρως δεν βρουν οι υπάρχοντες πολιτικοί σχηματισμοί τη δύναμη να ανασυγκροτηθούν και να χαράξουν μια πορεία που να ικανοποιή τις σημερινές δίκαιες απαιτήσεις του ελληνικού λαού, κινδυνεύουν να βρεθούν ξεπερασμένοι από την κοινωνική δυσφορία σ' όλες της τις μορφές».

Δήλωση Γιώργου Σεφέρη κατά της Δικτατορίας 29 Φεβρουαρίου 1969

Τι έγραφε το «Βήμα» πριν το πραξικόπημα των συνταγματαρχών

Τι έγραφε το «Βήμα» μετά το πραξικόπημα των συνταγματαρχών και την επιβολή λογοκρισίας στον Τύπο

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=326855&dt=20/04/2010#ixzz0liIDUBKv

Σαν σήμερα Γεννήθηκε ο Τσάρλι Τσάπλιν (16 Απριλίου 1889)

2010-04-16T08:54:00.000-07:00

Ο αγαπημένος «Σαρλό» ή Τσάρλι Τσάπλιν στην κλασική ταινία «Ο Χρυσοθήρας» (1925)

Τσαρλς Σπένσερ Τσάπλιν ή Τσάρλι Τσάπλιν. Από τους πιο γνωστούς κινηματογραφικούς «αστέρες» πριν το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, γνωστός και ως «Σαρλό» (κωμικό-τραγικός τύπος με φαρδιά παντελόνια, κοντό μουστάκι, τρύπια παπούτσια και το χαρακτηριστικό μπαστούνι που ο ίδιος δημιούργησε).

Γιος οικογένειας ηθοποιών, ο Τσάπλιν ανέβηκε στο σανίδι σε ηλικία μόλις πέντε ετών, ενώ μικρός γνώρισε τη φτώχεια και την εξαθλίωση στις συνοικίες του Ανατολικού Λονδίνου.

Σε νεαρή ηλικία μεταβαίνει στις ΗΠΑ όπου ξεκινά μια σημαντική κινηματογραφική καριέρα, που θα δώσει κλασικά, πλέον αριστουργήματα, όπως «Μοντέρνοι Καιροί», «Ο κύριος Βερντού», «Τα Φώτα της Πόλης», «Ο Μεγάλος Δικτάτωρ» κλπ.

Οι αντιδράσεις που προκαλεί με τον «Κύριο Βερντού», όπου καυτηριάζει το βιομηχανικό- και όχι μόνο- κατεστημένο των ΗΠΑ, τον αναγκάζει να αυτοεξοριστεί στην Ελβετία.

Παντρεύτηκε τέσσερις φορές- και τις τέσσερις με ηθοποιούς- και απέκτησε 11 παιδιά. Αφησε την τελευταία του πνοή στις 25 Δεκεμβρίου 1977- και ένα σημαντικό έργο πίσω του.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=325950&dt=15/04/2010#ixzz0lHMpqO3b

Σαν σήμερα (15/4/1990)Πέθανε η Γκρέτα Γκάρμπο

2010-04-15T08:46:00.001-07:00

Ως Βασίλισσα Χριστίνα, σε σκηνή από την ομότιτλη ταινία

Το πραγματικό όνομα της Γκρέτα Γκάρμπο ήταν Γκρέτα Λοβίσα Γκούσταφσον (Greta Lovisa Gustafsson). Γεννήθηκε στις 18/9/1905 στην Στοκχόλμη της Σουηδίας και πέθανε στις 15/4/1990, στη Νέα Υόρκη

Διάσημη ηθοποιός του κινηματογράφου κατά τη διάρκεια της εποχής του Βωβού κινηματογράφου και μέρους της Χρυσής εποχής του Χόλιγουντ. Θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες αλλά και πιο μυστηριώδεις σταρ της Metro-Goldwyn-Mayer αλλά και του Χόλιγουντ γενικότερα. Έλαβε ένα Τιμητικό Όσκαρ το 1954 "για τις αξέχαστες κινηματογραφικές της ερμηνείες" αλλά δεν παρευρέθηκε στην τελετή για να το παραλάβει.

Σε όλη της τη ζωή δεν έδινε συνεντεύξεις, δεν υπέγραφε αυτόγραφα, δεν παρακολουθούσε κοινωνικές εκδηλώσεις και δεν απαντούσε στην αλληλογραφία των θαυμαστών της. Σήμερα το όνομά της έχει σχετιστεί με την περίφημη ατάκα της από το Γκραντ Οτέλ: "Θέλω να είμαι μόνη" (I want to be alone), που το είχε πει με πολύ βαριά προφορά αντικαθιστώντας το w (ου) με έναν ήχο v (β), όπως είναι στα Σουηδικά. Παρόλ' αυτά η Γκάρμπο αργότερα σχολίασε, "Δεν είπα ποτε, "Θέλω να είμαι μόνη". Είπα μόνο πως "Θέλω να με αφήσουν ήσυχη" (I want to be let alone). Αυτή είναι όλη η διαφορά"

Οι κυριότερες ταινίες της:

Άννα Κρίστι (1930) - Υποψήφια για Όσκαρ
Ρομάντζο (1930) - Υποψήφια για Όσκαρ
Μάτα Χάρι (1931)
Γκραντ Οτέλ (1932)
Βασίλισσα Χριστίνα (1933)
Το βαμμένο πέπλο (1934)
Άννα Καρένινα (1935)
Η κυρία με τις καμέλιες (1936) - Υποψήφια για Όσκαρ
Νινότσκα (1939) - Υποψήφια για Όσκαρ
Διπρόσωπη γυναίκα (1941) - Η τελευταία της ταινία

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=325890&dt=15/04/2010#ixzz0lBUQEERM

Σαν Σήμερα (13 Απριλίου 1984) πέθανε ο ηθοποιός Διονύσης Παπαγιαννόπουλος

2010-04-12T23:53:00.000-07:00

Δείτε το slideshow

Σταματήστε το slideshow

1 από 6

Ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος με τον έτερο «γίγαντα» του ελληνικού κινηματογράφου Ορέστη Μακρή. Από την ταινία «Στουρνάρα 288» (1959)

Ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος ήταν ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς του «κλασσικού» ελληνικού κινηματογράφου. Γεννήθηκε στο Διακοφτό Αχαΐας το 1912. Σπούδασε στην Αθήνα, στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, ενώ πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση στη σκηνή στο έργο «Βασιλιάς Ληρ».

Την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση την έκανε το 1947, στην ταινία «Τα παιδιά της Αθήνας» ενώ έπαιξε συνολικά σε 136 ταινίες. Το 1968 βραβεύτηκε με το βραβείο των ελλήνων κριτικών για την ταινία «Το κανόνι και το αηδόνι». Δεν παντρεύτηκε ποτέ. Πέθανε στις 13 Απριλίου του 1984.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=325204&dt=12/04/2010#ixzz0kxcjSnXv

Σαν σήμερα (1988) Εφυγε από τη ζωή ο Νικόλας Ασιμος

2010-03-17T08:15:00.000-07:00

Τρίτη 16 Μαρτίου 2010

Ο Νικόλας Ασημόπουλος (Ασιμος) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 20 Αυγούστου του 1949. Υπήρξε ιδιαίτερα αντισυμβατικός τόσο ως καλλιτέχνης όσο και στον τρόπο ζωής του. Η συμπεριφορά του και αρκετά από τα τραγούδια του θεωρήθηκαν προκλητικά. Το 1967 γράφτηκε στη Φιλοσοφική σχολή του Α.Π.Θ.. Από νωρίς ασχολήθηκε ενεργά με το θέατρο, ενώ παράλληλα έγραφε τραγούδια και στίχους που τραγουδούσε σε μπουάτ.

Το 1973 έφυγε από τη Θεσσαλονίκη και κατηφόρισε στην Αθήνα. Συνέχισε να ασχολείται με το θέατρο και τελείωσε μια ιδιωτική σχολή Δραματικής Τέχνης. Εκείνη τη χρονική περίοδο έγραφε τραγούδια τα οποία δε δισκογράφησε επίσημα, αλλά τα έγραφε μόνος του σε κασέτες τις οποίες πουλούσε σε διάφορους δρόμους της Αθήνας.

Στα 25 του χρόνια, ηχογράφησε το σινγκλ «Ρωμιός-Μηχανισμός» και το 1978 απηλλάγη από το στρατό, καταφέρνοντας, όπως ο ίδιος έλεγε στους φίλους του, ότι πάσχει από κάποια μορφή ψυχοπάθειας. Tην ίδια περίοδο άνοιξε ένα μαγαζάκι στα Εξάρχεια, στην οδό Καλλιδρομίου στο οποίο και ζούσε. Εκεί έγραφε και συνέθετε τα τραγούδια του, πουλούσε βιβλία, παιχνίδια για παιδιά, πρόχειρα κοσμήματα κατασκευής γνωστών του, κασέτες δικές του και πολλά άλλα.

Την περίοδο 1980 - 1981 έγραψε το βιβλίο του «Αναζητώντας Κροκάνθρωπους», το οποίο δεν εκδόθηκε επίσημα, αλλά κυκλοφόρησε από τον ίδιο σε φωτοτυπημένα αντίγραφα.

Το 1982 κυκλοφόρησε το πρώτο του δίσκο μακράς διάρκειας με τίτλο «Ο Ξαναπές» σε τέσσερα τραγούδια του οποίου συμμετείχαν ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου και η Χαρούλα Αλεξίου. Μελοποίησε το «Ουλαλούμ» του Γιάννη Σκαρίμπα. Το 1987 κατηγορήθηκε άδικα για το βιασμό μίας κοπέλας και οδηγήθηκε για λίγο στο ψυχιατρείο. Το γεγονός αυτό τον επηρέασε αρνητικά και στις 17 Μαρτίου του 1988 κρεμάστηκε στο σπίτι του. Πέθανε σε ηλικία περίπου 39 χρόνων.

Μετά θάνατον, κυκλοφόρησαν δύο ακόμη δίσκοι του: «Το φανάρι του Διογένη» με τη συμμετοχή της Σωτηρίας Λεονάρδου και το «Γιουσουρούμ - Στο φαλιμέντο του κόσμου», με τη συμμετοχή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου.

Διαβάστε Επίσης

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=320451&dt=16/03/2010#ixzz0iRmrliYG

Σαν σήμερα (1913) γεννήθηκε ο Λάμπρος Κωνσταντάρας

2010-03-12T23:16:00.000-08:00

Μοναδικός στο είδος του ο ηθοποιός Λάμπρος Κωνσταντάρας

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=319769&dt=12/03/2010#ixzz0i2SzUDyA

110 χρόνια από τη γέννηση του Γιώργου Σεφέρη

2010-03-12T23:13:00.001-08:00

Ηταν από τους σημαντικότερους έλληνες ποιητές. Γεννήθηκε με το όνομα Γιώργος Σεφεριάδης στις 13 Μαρτίου του 1900 στη Σμύρνη. Σε ηλικία 14 ετών έγραψε τους πρώτους στίχους του και σπούδασε νομικά και λογοτεχνία.

Τον Ιούλιο του 1928 δημοσιεύθηκε στη Νέα Εστία η μετάφραση «Μια βραδυά με τον Κο Τεστ» του Βαλερί με την υπογραφή Γ. Σεφεριάδης.

Το 1931 διορίστηκε υποπρόξενος και στη συνέχεια διευθύνων στο Ελληνικό Γενικό Προξενείο του Λονδίνου όπου και παρέμεινε μέχρι το 1934.

Κατά καιρούς δημοσιεύονταν ποιήματα και επιστολές του σε περιοδικά και εφημερίδες της εποχής.

Το 1941 ο Γιώργος Σεφέρης παντρεύτηκε την Μαρία Ζάννου. Ακολούθως το ζεύγος ταξίδεψε στην Αίγυπτο, το Γιοχάνεσμπουργκ, την Πραιτόρια κ.α.

Πέρασε σχεδόν όλη του τη ζωή ταξιδεύοντας. Στην αρχή ως ακόλουθος κι αργότερα ως πρεσβευτής, υπηρέτησε σε πολλές ελληνικές πρεσβείες του εξωτερικού. Αυτό, βέβαια, υπήρξε πηγή έμπνευσης αρκετών έργων του.

Στην ποίησή του επηρεάστηκε από τον Έλιοτ (T.S Elliot), τον Κλωντέλ, το Βαλερί κι από τον Πάουντ (Ezra Pound). Αυτό όμως που άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στο μεγάλο μας ποιητή είναι η εθνική καταστροφή του 1922 κι ο ξεριζωμός του μικρασιατικού ελληνισμού.

Το 1963 η φήμη του Σεφέρη ξεφεύγει από τα όρια της πατρίδας μας κι απλώνεται σε όλον τον κόσμο με τη βράβευσή του με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Είναι ο πρώτος Έλληνας που τιμήθηκε με το μεγαλύτερο πνευματικό βραβείο του κόσμου ενώ ακολούθησε το 1979 ο Οδυσσέας Ελύτης.

Στις 20 Σεπτεμβρίου του 1971 έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας ένα δυσαναπλήρωτο κενό στη νεοελληνική λογοτεχνία.

Μετά το θάνατό του εκδόθηκε το προσωπικό του ημερολόγιο με τίτλο «Μέρες…» καθώς και το «Πολιτικό» του ημερολόγιο.

Ανάμεσα σε άλλα εξέδωσε τη «Στροφή» (1931), τη «Στέρνα» (1932), το «Τετράδιο Γυμνασμάτων» (1940), το «Ημερολόγιο καταστρώματος» (1940 & 1944) κ.α.

Τι έγραψε το «Βήμα» για τον βραβευμένο με Νόμπελ ποιητή μας

Διαβάστε Επίσης

Σαν σήμερα (1973) Eφυγε από τη ζωή η Κατίνα Παξινού

2010-02-23T20:28:00.001-08:00

Η μεγάλη μας ηθοποιός σε τρυφερή στιγμή με το σύζυγό της Αλέξη Μινωτή

Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2010

Η Κατίνα Κωνσταντοπούλου – Παξινού γεννήθηκε στον Πειραιά στις 15 Δεκεμβρίου 1900. Η ηθοποιός επένδυσε ιδιαίτερα στη δραματική πλευρά του ταλέντου της και άφησε εποχή στο ελληνικό θέατρο και σινεμά αλλά και στο διεθνές στερέωμα αφού απέσπασε για ερμηνείες της βραβείο Οσκαρ («Για ποιον χτυπά η καμπάνα» και Κοκτώ («Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα»).

Σπούδασε μουσική και τραγούδι στο Ωδείο της Γενεύης καθώς και σε άλλες αντίστοιχες σχολές στη Βιέννη και στο Βερολίνο. Άρχισε από πολύ νωρίς την καλλιτεχνική σταδιοδρομία της και γρήγορα διακρίθηκε για το αληθινό ταλέντο της και την αγάπη στην τέχνη της. Ο πρώτος της σημαντικός ρόλος ήταν της Βεατρίκης, στην ομώνυμη όπερα Αδελφή Βεατρίκη του Μητρόπουλου που ανέβηκε το 1920 στο Δημοτικό θέατρο Πειραιώς. Ο πρώτος θεατρικός ρόλος της στην πρόζα ήταν το 1929, στο θέατρο Κοτοπούλη, στο «Γυμνή Γυναίκα» (La femme nue) του Μπατάιγ, που την καθιέρωσε και πρωταγωνίστρια δραματικών ρόλων.

Το 1931 συνεργάστηκε με τον κορυφαίο Έλληνα καλλιτέχνη Αιμίλιο Βεάκη με τον οποίο εισχωρεί στον συνεταιρικό θίασο του Αλέξη Μινωτή, τον οποίο και παντρεύτηκε και που μαζί του συνεργάστηκε αποδοτικά από το 1932 μέχρι το 1940, χρονιά που έγινε μόνιμο μέλος του Εθνικού Θεάτρου. Με την Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου εμφανίσθηκε στο Λονδίνο στη Φρανκφούρτη και το Βερολίνο. Κατά την περίοδο του πολέμου εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ όπου και εμφανίσθηκε στο Μπρόντγουεϊ της Νέας Υόρκης.

Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1952 όπου και άρχισε ξανά τις εμφανίσεις της στο Εθνικό Θέατρο με τον Αλέξη Μινωτή. Επίσης έλαβε μέρος στα διάφορα Φεστιβάλ της δεκαετίας του ‘50 στις παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας στο Ηρώδειο και στην Επίδαυρο. Ενώ εμφανίσθηκε και στις ταινίες «Ο κύριος Αρκάντιν» του Όρσον Γουέλς και «Ο Ρόκο και τ΄ αδέλφια του» του Λουκίνο Βισκόντι (1960).

Κατά την διάρκεια της δικτατορίας η Παξινού και ο Μινωτής συγκρότησαν δικό τους θίασο όπου και ανέβασαν μεταξύ άλλων τα έργα: «Ο ματωμένος γάμος» του Λόρκα, «Η Ήρα και το παγώνι» του Ο΄ Κέισυ, «Οι παλαιστές» του Στρατή Καρά κ.ά. Η τελευταία της παράσταση στο θέατρο ήταν στο ρόλο της μάνας στο έργο του Μπρεχτ «Μάνα κουράγιο» και στον κινηματογράφο «Το νησί της Αφροδίτης» (1969).

Πέθανε στην Αθήνα στις 23 Φεβρουαρίου του 1973.

Τι έγραψε το «Βήμα» για τη μεγάλη ηθοποιό

Διαβάστε Επίσης

Η Κατίνα Παξινού ερμηνεύει την «Εκάβη» του Ευριπίδη

Σαν σήμερα (1982) έφυγε από τη ζωή ο Τελόνιους Μονκ

2010-02-17T00:04:00.000-08:00

Τρίτη 16 Φεβρουαρίου 2010

Γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου του 1917 στη Βόρεια Καρολίνα και άρχισε να παίζει πιάνο από την ηλικία των έξι. Ο Τελόνιους Μονκ ήταν πιανίστας και συνθέτης τζαζ μουσικής και χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες της τζαζ μουσικής.

Είχε ένα μοναδικό αυτοσχεδιαστικό στυλ και αρκετά από τα κομμάτια που έγραψε έμειναν στην ιστορία της τζαζ. Κάποιοι τον χαρακτηρίζουν και ως εφευρέτη του μπιμπόπ (αυτοσχεδιασμό στην τζαζ όπου οι τραγουδιστές μιμούνται τον ήχο των οργάνων) ενώ όλοι παραδέχονται την αρμονία που κυριαρχεί στα τραγούδια που ο ίδιος συνέθεσε.

Στις αρχές της δεκαετίας του '40, ο Μονκ έπαιζε στο Μιντον'ς Πλέιχαουζ, ένα νάιτ κλαμπ του Μανχάταν. Τότε, ανδρώθηκε ως μουσικός, τελειοποίησε την τέχνη του και ήρθε σε επαφή με προσωπικότητες της τζαζ: Ντίζι Γκιλέσπι, Τσάρλι Κρίστιαν, Κένυ Κλαρκ, Τσάρλι Πάρκερ και Μάιλς Ντέιβις.

Υπέγραψε στη φημισμένη Blue Note Records το 1948 και έκτοτε η καριέρα του δεν συνάντησε όρια. Μουσικά υπήρξε ασταμάτητος αφού υπήρξαν και χρονιές που έβγαζε και δυο δίσκους. Το περίτεχνο παίξιμο του πιάνου του Τελόνιους Μονκ, θα μείνει για πάντα χαραγμένο στα αυλάκια των δίσκων με τις μουσικές του.

Video

Thelonious Monk - Blue Monk

Thelonious Monk - Epistrophy

Thelonious Monk - Round midnight

Σαν σήμερα (1964) Νίκη του Γεωργίου Παπανδρέου στις εκλογές Αυτοδυναμία της Ενωσης Κέντρου

2010-02-16T21:27:00.000-08:00

Χαμόγελα σιγουριάς και ικανοποιήσης κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του 1964.

Τρίτη 16 Φεβρουαρίου 2010

Αμέσως μετά τις βουλευτικές εκλογές του 1963, και αφού η απόλυτη πλειοψηφία δεν κατέστη δυνατή, ο Γεώργιος Παπανδρέου σχημάτισε μεταβατική κυβέρνηση, προκειμένου να διενεργήσει νέες εκλογές.

Οι Ελληνικές βουλευτικές εκλογές της 19ης Φεβρουαρίου του 1964 οδήγησαν σε σαφή νίκη του Γέρου της Δημοκρατίας και της Ενωσης Κέντρου.

Από την άλλη πλευρά, η Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση (ΕΡΕ) υπέστη συντριπτική ήττα καθώς ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε φύγει στο Παρίσι, ως Τριανταφυλλίδης. Ο νέος ηγέτης του κόμματος, Παναγιώτης Κανελλόπουλος συμμάχησε με το Προοδευτικό Κόμμα του Σπύρου Μαρκεζίνη, μια συμμαχία, η οποία δεν προσέφερε οφέλη για τη δεξιά παράταξη.

Τα αποτελέσματα των εκλογών:

ΚΟΜΜΑ

ΠΟΣΟΣΤΟ

ΕΔΡΕΣ

Ενωση Κέντρου
(Γεώργιος Παπανδρέου)

52,72%

171

Εθνική Ριζοσπαστική Ενωση-Προοδευτικό κόμμα (Παναγιώτης Κανελλόπουλος-
Σπύρος Μαρκεζίνης)

35,26%

107

Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά
(Ιωάννης Πασαλίδης)

11,8%

22

Αλλοι

0,22%

0

Πώς είδε το «Βήμα» την εκλογική νίκη του Γεώργίου Παπανδρέου;

Θα χάσουν και τη μάχη της χυδαίας καπηλείας 11-2-1964

Η Ένωση Κέντρου θα αλλάξει και την όψη του κρατικού μηχανισμού 13-2-1964

Η Αθήνα θα επισφραγίσει τον οριστικόν θρίαμβον 14-2-1964

Σε ατμόσφαιρα θριάμβου η Ελλάδα ψηφίζει Κέντρο 16-2-1964

Τα αναλυτικά εκλογικά αποτελέσματα 17-2-1964

Ο λαός πανηγυρίζει τον θρίαμβο της αρετής 18-2-1964

Η Αθήνα γιορτάζει τα επινίκια 18-2-1964

Γιώργος Ρωμαίος: Ας θυμηθούμε το 1964 4-10-2009

Σαν σήμερα (1975) 35 χρόνια από το θάνατο του Νίκου Καββαδία

2010-02-10T08:23:00.000-08:00

Τρίτη 9 Φεβρουαρίου 2010 [ 11:19 ]
Ο Νίκος Καββαδίας γεννήθηκε το 1910 στη Μαντζουρία κοντά στο Χαρμπίν, από Κεφαλλονίτες γονείς. Σε πολύ μικρή ηλικία, επέστρεψε στην Ελλάδα και την Κεφαλλονιά μαζί με την οικογένειά του.

Από το 1921 ως το 1932 έμειναν στον Πειραιά, όπου ο Νίκος Καββαδίας τέλειωσε το σχολείο. Τα πρώτα του ποιήματα τα έγραψε ως μαθητής δημοτικού. Από τότε δεν σταμάτησε να γράφει ενώ περίπου το 1930, μπαρκάρησε ναύτης σε φορτηγό.

Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, πήγε στρατιώτης στην Αλβανία.

Ξαναμπαρκάρησε το 1944 και ταξίδευε αδιάκοπα, σε όλο τον κόσμο, ως τον Νοέμβρη του 1974 λίγο καιρό πριν το εγκεφαλικό επεισόδιο που τον οδήγησε στο θάνατο στις 10 Φεβρουαρίου του 1975.

Τα έργα του

«Βάρδια» (μυθιστόρημα, 1954)
«Μαραμπού» (ποιητική συλλογή, 1933)
«Πούσι» (1947)
«Τραβέρσο» (1975)
«Λι» (αργότερα έγινε και κινηματογραφική ταινία) και «Του πολέμου/Στο άλογό μου» (μικρά πεζά, 1987)

Πώς είδε το «Βήμα» τον ποιητή

Διαβάστε Επίσης

Σαν σήμερα (1962) πέθανε ο Γεώργιος Παπανικολάου

2010-02-09T00:06:00.000-08:00

Ο Γεώργιος Παπανικολάου στο Λονγκ ΄Αιλαντ

Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου 2010 [ 17:32 ]
Ο γιατρός, βιολόγος και ερευνητής γεννήθηκε στην Κύμη Ευβοίας το 1883. Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ακολούθως μετέβη στη Γερμανία όπου παρακολούθησε μαθήματα βιολογίας. Το 1913 αναχώρησε για τις ΗΠΑ όπου και εργάσθηκε ως βοηθός στο κλάδο της ανατομίας στο Πανεπιστήμιο του Κορνέλ. Ακολούθως εκλέχθηκε υφηγητής, έκτακτος καθηγητής και τέλος τακτικός καθηγητής της ανατομίας και ιστολογίας της ιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου αυτού.

Μετά από μακρές έρευνες επί της εκφυλιστικής κληρονομικής επίδρασης του οινοπνεύματος σε ινδικά χοιρίδια ο Παπανικολάου στράφηκε σε προβλήματα αναπαραγωγής σχετιζόμενα με τη λειτουργία των γεννητικών οργάνων, τον καθορισμό του φύλου, τη λειτουργία των ενδοκρινών αδένων, καθώς και των φυλετικών ορμονών.
Το 1923 εφάρμοσε τη μέθοδό του σε γυναίκες προς μελέτη των φυσιολογικών γεννητικών λειτουργιών και στη συνέχεια για τη διάγνωση του καρκίνου της μήτρας. Η πρώτη του ανακοίνωση επί της χρησιμοποίησης της κυτταρολογικής μεθόδου προς διάγνωση του καρκίνου της μήτρας το 1928 έγινε δεκτή με πολύ σκεπτικισμό καθόσον η κρατούσα τότε γνώμη για τέτοιου είδους έρευνα και εφαρμογή επί αποφολιδουμένων κυττάρων ήταν πρακτικά αδύνατη. Τέτοια διάγνωση θεωρούνταν δυνατή, μέχρι την εποχή εκείνη, μόνο με την τομή του πάσχοντος οργάνου.

Οι έρευνες του Παπανικολάου επεκτάθηκαν στη συνέχεια στις κυτταρολογικές αλλοιώσεις στο καρκίνο του αυχένα. της μήτρας και του ενδομητρίου των οποίων τα πορίσματα δημοσίευσε το 1943 από κοινού μετά του καθηγητή γυναικολογίας Έρμπερτ Τράουστ σε ειδική μονογραφία υπό τον τίτλο «Διάγνωσις του καρκίνου της μήτρας μέσω των κολπικών επιχρισμάτων». Η δημοσίευση της εργασίας αυτής ήταν επόμενο να κεντρίσει το παγκόσμιο ιατρικό ενδιαφέρον και να προκαλέσει την άμεση δοκιμαστική χρησιμοποίηση της μεθόδου σε διάφορα νοσοκομεία. Το 1944 έγινε η πρώτη εφαρμογή επί του ουροποιητικού συστήματος και στη συνέχεια επί του πεπτικού και άλλων συστημάτων του οργανισμού.

Ο Παπανικολάου με τις εργασίες του αυτές έγινε ο θεμελιωτής νέου επιστημονικού κλάδου της «αποφολιδωτικής κυτταρολογίας» βασιζόμενη ακριβώς στη μελέτη των αποφιλιδουμένων κυττάρων του οργανισμού στις διάφορες κοιλότητες αυτού. Η μέθοδος αυτή που έλαβε προς τιμή του την ονομασία «Μέθοδος Παπανικολάου» ή «Τεστ Παπανικολάου» και κατά συγκοπή «Τέστ Παπ» άνοιξε ευρείς νέους ορίζοντες στην ιατρική έρευνα στη γενετήσια φυσιολογία και ενδοκρινολογία ειδικότερα για τον καρκίνο. Οι δημοσιευμένες εργασίες του Παπανικολάου υπερβαίνουν τις εκατό ενώ τρεις αποτελούν ειδικές μονογραφίες.

Το 1954, ο Παπανικολάου δημοσίευσε το μνημειώδες έργο «Άτλαντας της Αποφολιδωτικής Κυτταρολογίας» (Atlas of Exfoliative Cytology), εδραιώνοντας και επίσημα πια τη νέα ιατρική πρακτική και ειδικότητα που ουσιαστικά ανέπτυξε από το μηδέν.

Ο Παπανικολάου τιμήθηκε με πλείστες διακρίσεις μεταξύ των οποίων είναι το μετάλλιο Τιμής της Αμερικανικής Εταιρίας Καρκινολογίας το 1952.

Σήμερα το τεστ Παπανικολάου (τεστ-παπ) χρησιμοποιείται παγκοσμίως για την διάγνωση του καρκίνου της μήτρας, επί της προκαρκινικής δυσπλασίας και άλλων κυτταρολογικών ασθενειών του γυναικείου αναπαραγωγικού συστήματος.

Το 1995 τυπώθηκε απ' την τράπεζα της Ελλάδος χαρτονόμισμα αξίας 10.000 δραχμών, στο οποίο εικονίζεται ο Γεώργιος Παπανικολάου.

Διαβάστε Επίσης

Αφιέρωμα στον Γεώργιο Παπανικολάου

Σαν σήμερα (1996) έφυγε ο Τζιν Κέλι

2010-02-02T01:02:00.000-08:00

Στην ταινία που τον χαρακτήρισε: «Singing in the rain»

Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου 2010 [ 18:43 ]

Ο Eugene Curran Kelly γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου του 1912 και έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα το 1996. Διέπρεψε σαν χορευτής, ηθοποιός, τραγουδιστής, σκηνοθέτης, παραγωγός και χορογράφος. Γεννήθηκε στο Πίτσμπεργκ της Πενσιλβανίας και πέθανε στο Μπέβερλι Χιλς της Καλιφόρνια έχοντας προλάβει να παντρευτεί τρεις φορές (Μπέτσι Μπλερ, Τζιν Κόιν, Πατρίσια Γουόρντ) και να μείνει στη μνήμη πολλών γυναικών. Εμεινε ενεργός μέχρι δύο χρόνια πριν πεθάνει, αφού αγάπησε το σινεμά και εκείνο τον λάτρεψε. Ελαβε μέρος χορογραφώντας πάντα τον εαυτό του σε 25 ταινίες, 11 τηλεοπτικές σειρές ενώ αρκετές φορές πάτησε ή μάλλον χόρεψε και στο θεατρικό σανίδι. Σημειώνουμε τη μεταφορά του «Singing in the rain» στο θέατρο, η οποία προτάθηκε και για βραβείο εξαιρετικής χορογραφίας. Υπέγραψε το πρώτο του συμβόλαιο το 1938 και έκτοτε δεν σταμάτησε να χορεύει και να χορογραφεί. Θεωρείται «υπεύθυνος» για την άνθηση του μιούζικαλ στο Χόλιγουντ και τιμήθηκε πολλές φορές για την προσφορά του στις τέχνες.

Διαβάστε Επίσης

Σαν σήμερα (1947) γεννήθηκε η Φάρα Φόσετ

2010-02-02T00:59:00.000-08:00

Ακόμη και χωρίς χρώματα, η ομορφιά της αποτυπώνεται στο φακό αψεγάδιαστη

Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου 2010 [ 20:37 ]

Αν είχατε την ευκαιρία να δείτε την ταυτότητα της Φάρα Φόσετ, θα βλέπατε ότι το πραγματικό της όνομα ήταν Φέραχ Λένι Φόσετ.

Γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου του 1947 στο Τέξας. Στα 18 της, γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Τέξας αλλά δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές της, καθώς ένας ατζέτης που είδε φωτογραφίες της την έπεισε να δοκιμάσει την τύχη της στο Χόλυγουντ. Ξεκίνησε με διαφημιστικά και το 1968 έκανε την πρώτη εμφάνισή της στην τηλεόραση, σε ένα επεισόδιο της κωμικής σειράς «Το Τζίνι και η Τζίνυ». Συνέχισε τις εμφανίσεις της στη μικρή οθόνη και ξέφυγε από την αφάνεια το 1976, όταν μια σειρά από πορτρέτα της τραβηγμένα από τον φωτογράφο Μπρους Μακ Μπρουμ πραγματοποίησαν πωλήσεις εκατομμυρίων.

Στις 21 Μαρτίου του ίδιου χρόνου προβλήθηκε στην αμερικάνικη τηλεόραση η τηλεταινία «Charlie's Angels», με πρωταγωνίστρια την ίδια, την Τζάκλιν Σμιθ και την Κέιτ Τζάκσον, στους ρόλους τριών ιδιωτικών ντετέκτιβ. Η απρόσμενη επιτυχία της ταινίας ώθησε τον μεγαλοπαραγωγό Ααρον Σπέλινγκ να τη μετατρέψει σε σήριαλ.

Το πρώτο επεισόδιο μεταδόθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1976 από το ABC και αμέσως σκαρφάλωσε στις πρώτες θέσεις της θεαματικότητας.Το 1982 γνώρισε τον έρωτα της ζωής της, στο πρόσωπο του ηθοποιού Ράιν Ο' Νιλ. Έζησαν μια θυελλώδη σχέση με πολλά σκαμπανεβάσματα, μέχρι το θάνατό της, χωρίς να παντρευτούν. Καρπός του έρωτά τους υπήρξε ένας γιός, ο Ρέντμοντ Ο' Νιλ (γεν. 1985), που γρήγορα κατρακύλησε στον απατηλό κόσμο των ναρκωτικών.

Το 2006 σε έναν ιατρικό έλεγχο ρουτίνας διαγνώστηκε ότι πάσχει από καρκίνο του παχέως εντέρου.

Αντιμετώπισε με καρτερία και γενναιότητα την ασθένειά της, αλλά τελικά έχασε τη μάχη με τη ζωή στις 25 Ιουνίου 2009.

Η περιπέτεια της υγειας της έγινε ντογκιμαντερ με τίτλο «Farah's story» το οποίο ήταν υποψήφιο για ΕΜΜΥ.
Το «Βήμα», εκτός από τη ζωή και το έργο της Φάρα Φόσετ παρακολούθησε και κατέγραψε και τους τελευταίους μήνες της ζωής της

Διαβάστε Επίσης

Σαν Σήμερα (1948): Δολοφονήθηκε ο Μαχάτμα Γκάντι

2010-01-30T19:33:00.000-08:00

Σάββατο 30 Ιανουαρίου 2010 [ 10:55 ]

Video

Ομιλία του Γκάντι στην Ευρώπη

Ομιλία του Γκάντι το 1931 στο Λονδίνο

Φωτορεπορτάζ

Μαχάτμα Γκάντι

Μαχάτμα Καραμτσάντ Γκάντι (1869-1948)

Ινδός πολιτικός, ηγέτης και στοχαστής, κεντρική μορφή του ινδικού αγώνα για την ανεξαρτησία, υπέρμαχος της «παθητικής αντίστασης» (αντίστασης χωρίς τη χρήση βίας έναντι των καταπιεστών) και σύμβολο της παγκόσμιας ειρήνης.

Γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου του 1869 στο Πορμπαντάρ, πόλη της δυτικής ακτής της Ινδίας από οικογένεια πολιτικών (ο παππούς του και αργότερα ο πατέρας του διετέλεσαν κεντρικοί κυβερνήτες του Πορμπαντάρ). Καταλυτική για το χαρακτήρα του υπήρξε η επιρροή της μητέρας του, πιστής ινδουίστριας.

Το 1885, σε ηλικία 16 ετών, ο Γκάντι θα χάσει τον πατέρα του. Το 1887 εισέρχεται, μετά από εξετάσεις στο Κολέγιο Samaldas, το οποίο ωστόσο θα εγκαταλείψει ένα χρόνο αργότερα για να εγγραφεί το 1888 στο Πανεπιστημιακό Κολλέγιο του Λονδίνου (University College London) για οικονομικές σπουδές.

Στις 10 Ιουνίου του 1891 επιστρέφει, αφού λαμβάνει το πτυχίο του, στη Βομβάη, όπου θα μάθει ότι η μητέρα του είχε πεθάνει. Αποφασίζει να δουλέψει ως δικηγόρος. Στην πρώτη του ωστόσο αγόρευση, ως δικηγόρος μιας μικρής υπόθεσης, θα χάσει τα λόγια του.

Το 1893 θα εγκατασταθεί στην Νότια Αφρική. Εκεί, ο Γκάντι θα βρεθεί αντιμέτωπος με το φυλετικό διαχωρισμό του Απαρχάιντ, αλλά και με τις διακρίσεις εις βάρος των Ινδών της Νότιας Αφρικής. Θα περάσει 20 ολόκληρα χρόνια στη χώρα όπου θα φυλακιστεί πολλές φορές για τους αγώνες του. Εκεί είναι άλλωστε που θα ξεκινήσει για πρώτη φορά να διδάσκει τις αρχές της παθητικής αντίστασης, επηρεασμένος, όπως ο ίδιος έλεγε, από τη διδασκαλία του Χριστού και του αμερικανού συγγραφέα Χένρι Θορό.

Το 1915 ο Γκάντι επέστρεψε από τη Νότια Αφρική στην Ινδία. Επί δύο περίπου χρόνια θα επισκεφθεί πολλές περιοχές της Ινδίας,. Καταφεύγοντας στη φιλοσοφία της «παθητικής αντίστασης» θα προκαλέσει κινητοποιήσεις για το θέμα της επαγγελματικής μαθητείας, σύστημα που ανάγκαζε τους φτωχούς, αγράμματους εργάτες να εγκαταλείψουν την Ινδία για να εργαστούν σε άλλες βρετανικές αποικίες.

Οι συγκεντρώσεις που οργάνωσε ήταν τέτοιες που ανάγκασαν την κυβέρνηση να εξαγγείλει ότι το συγκεκριμένο σύστημα θα τερματιζόταν έως την 31^η Μαΐου της ίδιας χρόνιας.

Την περίοδο του μεσοπολέμου, ο Γκάντι αναδεικνύεται σε κεντρική μορφή για τον αγώνα ανεξαρτησίας της Ινδίας. Η παθητική αντίσταση θα αποκτήσει εκατομμύρια οπαδούς σε ολόκληρη την Ινδία, όταν στα 1919, το Βρετανικό Κοινοβούλιο παραχώρησε έκτακτες αρμοδιότητες στις αποικιακές δυνάμεις. Διαδήλωση διαμαρτυρίας στην πόλη Αμριτσάρ ωστόσο θα καταλήξει σε αιματοχυσία.

Ο Μαχάτμα Γκάντι, δολοφονήθηκε στις 30 Ιανουαρίου του 1948, από έναν ινδό εθνικιστή, τον Γκόντσε. Το όραμά του, εξακολουθεί να εμπνέει.

Πώς είδε το «Βήμα» τη δολοφονία του ηγέτη

Σαν σήμερα (1832), 178 χρόνια από τη γέννηση του Λιούις Κάρολ

2010-01-27T06:38:00.000-08:00

O Λιούις Κάρολ

ΤΟ ΒΗΜΑ, Τρίτη 26 Ιανουαρίου 2010 [ 14:45 ]
Γεννήθηκε με το όνομα Τσαρλς Λούτγουϊτζ Ντότζσον, έγινε όμως γνωστός με το ψευδώνυμο Λιούις Κάρολ. Γεννήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 1832 και πέθανε στις 14 Ιανουαρίου 1898 από πνευμονία. Στο μεταξύ διάστημα πρόλαβε να εξασκήσει τις κλίσεις του στις τέχνες της συγγραφής, των μαθηματικών και της φωτογραφίας. Στην ιστορία έμεινε ως ο συγγραφέας του παιδικού βιβλίου «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων».

Γόνος μιας ιδιαίτερα συντηρητικής οικογένειας βορειοαγγλικής καταγωγής, ο Λιούις Κάρολ μεγάλωσε με δέκα αδέλφια στο Ντέρσμπουρυ. Στο σχολείο σημείωνε εξαιρετικές επιδόσεις αν και ο ίδιος αργότερα δήλωσε: «δεν μπορώ να πω, πως αναπολώ τη ζωή μου στο δημόσιο σχολείο με κάποια αίσθηση ευχαρίστησης».

Στα επόμενα χρόνια, πήρε αρκετές υποτροφίες, έγινε λέκτορας σε κολέγιο, δημοσίευσε βιβλία μαθηματικών και χρίστηκε διάκονος της Εκκλησίας της Αγγλίας χωρίς να ανελιχθεί περαιτέρω. Από νεαρή ηλικία, έγραφε ποιήματα και διηγήματα, στην αρχή της καριέρας του με ιδιαίτερα σατιρικό ύφος. Ο εκδότης του περιοδικού «TheTrain» υπήρξε ουσιαστικά ο νόνός του αφού εκείνος επέλεξε το ψευδώνυμο «Λιούις Κάρολ» ανάμεσα σε τέσσερα που του πρότεινε ο συγγραφέας (τα υπόλοιπα ήταν: Edgar Cuthwellis, Edgar U. C. Westhill και Louis Carroll).

Με τη φωτογραφία ασχολήθηκε όταν για πρώτη φορά ήρθε σε επαφή με την τέχνη το 1851 σε λονδρέζικη έκθεση. Το 1856, απέκτησε την πρώτη του φωτογραφική μηχανή και το1863 ενοικίασε ένα φωτογραφικό στούντιο, όπου συγκέντρωσε το σύνολο του φωτογραφικού εξοπλισμού του.

Τον Νοέμβριο του 1864 ο Λιούις Κάρολ παρουσίασε ένα χειρόγραφο με τον τίτλο «Οι περιπέτειες της Αλίκης κάτω από τη γη» και το εξέδωσε το 1865 ως «Οι περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων» με εικονογράφηση του Σερ Τζον Τένιελ και είχε σημαντική εμπορική απήχηση, προσδίδοντας μεγάλη φήμη στον Λιούις Κάρολ.

Διαβάστε Επίσης

Ο Λιούις Κάρολ και « Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων»

Σαν σήμερα (1983) έφυγε από τη ζωή ο Λουί Ντε Φινές

2010-01-27T06:35:00.000-08:00

Ο Λουί Ντε Φινές κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας «Le gendarme et les extra-terrestres» («Ο χωροφύλακας και οι εξωγήινοι»).

ΤΟ ΒΗΜΑ, Τρίτη 26 Ιανουαρίου 2010 [ 15:55 ]

Video

To τρέιλερ της ταινίας «Les Aventures de Rabbi Jacob» (1973)

Αποσπάσματα από την ταινία του 1966 «Le Grand Restaurant»

Το τρέιλερ της ταινίας «Φαντομάς»

Aπό τους σημαντικότερους γάλλους κωμικούς ηθοποιούς ο Λουί Ντε Φινές (Louis Germain David de Funes de Galarza), γεννήθηκε στις 31 Ιουλίου του 1914 στην Κομπερβουά και πέθανε στις 27 Ιανουαρίου του 1983 μετά από καρδιακή προσβολή στην Νάντη.

Μιλούσε γαλλικά, ισπανικά και αγγλικά και ξεκίνησε την καριέρα του το 1945 και απέδιδε στους ήρωες που υποδυόταν, υπερκινητικότητα, νεύρο και ευφυία... Παράλληλα με το σινεμά, δεν σταμάτησε να πατάει γερά και στο θεατρικό σανίδι μέχρι και το τέλος της ζωής του. Συνολικά, έπαιξε σε 142 ταινίες με μεγαλύτερες επιτυχίες τα: «Ο Χωροφύλακας του Σαν-Τροπέ», τον «Φαντομά» και τις «Μεγάλες Διακοπές».

Σε μια ψηφοφορία του 1968, οι Γάλλοι τον ψήφισαν ως τον πιο αγαπημένο τους ηθοποιό.

Σαν σήμερα (1977) έφυγε από τη ζωή ο Φιλοποίμην Φίνος

2010-01-26T21:01:00.000-08:00

Ο Φιλοποίμην Φίνος σε μικρή ηλικία

Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2010 [ 17:24 ]

Φωτορεπορτάζ

Φιλοποίμην Φίνος: Μια ζωή ταινίες

Ο μεγάλος παραγωγός ταινιών συνέδεσε το όνομα και την ύπαρξή του με την εταιρία παραγωγής ταινιών «Φίνος Φιλμ». Την περίοδο που ο Φιλοποίμενας Φίνος διοικούσε την εταιρία (1943-1977), ο ελληνικός κινηματογράφος έφτασε στο ζενίθ του. Εκανε παραγωγή 196 ταινιών και ανέδειξε τα μεγαλύτερα αστέρια της εποχής που συνεχίζουν να λάμπουν μέχρι και σήμερα (Αλέκος Αλεξανδράκης, Μπέτυ Αρβανίτη, Βασίλης Αυλωνίτης, Νόρα Βαλσάμη, Γεωργία Βασιλειάδου, Θανάσης Βέγγος, Γιάννης Βογιατζής, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Κώστας Βουτσάς, Γιάννης Γκιωνάκης, Σμαρούλα Γιούλη, Ντίνος Ηλιόπουλος, Κώστας Καζάκος, Ζωή Λάσκαρη, Ανδρέας Μπάρκουλης, Γιώργος Πάντζας, Δημήτρης Παπαμιχαήλ, Ζωζώ Σαπουντζάκη, Κώστας Χατζηχρήστος, Λάμπρος Κωνσταντάρας, Μάρθα Καραγιάννη, Μάρω Κοντού, Μίμης Φωτόπουλος, Νίκος Κούρκουλος, Νίκος Ρίζος, Νίκος Σταυρίδης, Ορέστης Μακρής, Παντελής Ζερβός, Ρένα Βλαχοπούλου, Σπύρος Καλογήρου, Τζένη Καρέζη, Χρήστος Τσαγανέας κ.α πολλοί)

Οι πιο επιτυχημένες ταινίες της Φίνος Φιλμς ήταν: «Χαμένοι άγγελοι», «Ο μεθύστακας», «Το σωφεράκι», «Το αμαξάκι», «Η θεία απ΄ το Σικάγο», «Αστέρω», «Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο», «Η Αλίκη στο ναυτικό», «Ο Κατήφορος», «Μερικοί το προτιμούν κρύο», «Κάτι να καίει», «Κορίτσια για φίλημα», «Ραντεβού στον αέρα», «Η αρχόντισσα και ο αλήτης», «Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά» κ.α. Τα βραβεία και οι διακρίσεις που πήραν οι ταινίες της «Φίνος Φιλμς» καθώς και οι συμμετοχές των ταινιών της εταιρίας στα διάφορα φεστιβάλ είναι πολλά ενώ ανάμεσά τους αξίζει να αναφέρουμε τις δυο υποψηφιότητες της εταιρίας στα βραβεία Οσκαρ του 1963 («Ηλέκτρα») και του 1965 («Το χώμα βάφτηκε κόκκινο»).

Εφυγε ο Φιλοποίμην Φίνος 27-1-1977

Κηδεύθηκε ο θεμελιωτής της 7ης τέχνης στην Ελλάδα 28-1-1977

Διαβάστε Επίσης

O Φιλοποίμην Φίνος στο «Αλάτι και Πιπέρι» του Φρέντυ Γερμανού

Σαν σήμερα γεννήθηκε η Τζάνις Τζόπλιν

2010-01-19T04:24:00.000-08:00

Video

Σπάνια acapella εκτέλεση του "Mercedes Benz" από τη Janis Joplin

"Summertime" ζωντανά στην Στοκχόλμη το 1969

"Cry Baby" ερμηνευμένο σε συναυλία στο Τορόντο το 1970

Η Τζάνις Λυν Τζόπλιν γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου του 1943 στο Πορτ Αρθουρ του Τέξας. Κόρη του Σεθ και της Ντόροθι, η Τζάνις είχε δυο αδέλφια, τον Μάικλ και τη Λώρα και μπορούσες εύκολα να τη χαρακτηρίσεις μελαγχολικό και ανικανοποίητο παιδί. Σαν αποτέλεσμα, στην εφηβεία της, έμπλεξε με κακές παρέες που όμως ήταν η αφορμή για να ακούσει μεγάλους αφροαμερικανούς καλλιτέχνες (Μπέσυ Σμιθ, Λιντμπέλι) που την επηρέασαν στην απόφασή της να γίνει τραγουδίστρια. Στην αρχή τραγουδούσε στην τοπική χορωδία και αργότερα με παρέες στο σχολείο, μπλουζ και φολκ τραγούδια φυσικά. Σε άρθρο για την Τζάνις Τζόπλιν το 1962 στην εφημερίδα του πανεπιστημίου, μία φράση ήταν αρκετή για να περιγράψει την προσωπικότητά της «Τολμάει να είναι διαφορετική». Λίγο αργότερα ηχογράφησε το πρώτο της τραγούδι στο κασετοφωνάκι ενός φίλους της με τίτλο «What good can drinking do». Το 1964 ηχογράφησε ένα δισκάκι με επτά τραγούδια και αυτό ήταν η αρχή των πάντων.

Tο περιοδικό Rolling Stone την κατέταξε στους 100 καλύτερους τραγουδιστές όλων των εποχών και συγκεκριμένα στη θέση νούμερο 28.
Οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες υποκλίνονταν στο ταλέντο και τη μοναδικότητά της και η φωνή της έμοιαζε να ανήκει σε πονεμένη μαύρη γυναίκα και μάλλον αυτός ήταν και ο σκοπός της. Οι παραστάσεις της δεν μπορούσες να πεις ότι ήταν καλοκουρδισμένα σόου ή άψογη φωνητική απόδοση των τραγουδιών αλλά μια μείξη παθιασμένης ερμηνείας με κραυγές και λυγμούς.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας της, κυκλοφόρησε 4 δίσκους: δύο με τους Big Brother & the Holding Company (Big Brother & the Holding Company_1967 και το Cheap Thrills_1968), ένα με τους Kozmic Blues Band (I Got Dem Ol' Kozmic Blues Again Mama!_1969) και ένα μόνη της (Pearl_1971). Oι κασετίνες και οι δίσκοι με ζωντανές ηχογραφήσεις της που κυκλοφόρησαν μετά το θάνατό της στα 27 της, ενίσχυσαν το μύθο του ακατέργαστου και δυναμικού ταλέντου της. Πέθανε στις 4 Οκτωβρίου του 1970 από υπερβολική δόση ηρωίνης σε συνδυασμό με κατανάλωση αλκοόλ.

Πώς άκουσε το «Βήμα» τη μεγάλη καλλιτέχνιδα;

Το νέο ροκ: Τέχνη ή χάος; 1-6-1969
Παραλήρημα για την Τζάνις Τζόπλιν 21-12-1969
Πέθανε η Τζάνις Τζόπλιν 6-10-1970
Κριτική για cd της Τζάνις Τζόπλιν 26-11-1972

Σαν σήμερα o Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, ένας θρύλος του σινεμά, έφυγε

2010-01-14T02:30:00.000-08:00

Τετάρτη 13 Ιανουαρίου 2010 [ 12:15 ]

Ο Humphrey DeForest Bogart γεννήθηκε τα Χριστούγεννα του 1899 στη Νέα Υόρκη. Γονείς του ήταν ο Μπελμόντ και η Μωντ. Μέχρι τα 21 του, έκανε διάφορες δουλειές οπότε τον τράβηξε το Μπρόντγουεϊ. Πρωταγωνίστησε σε αρκετά φιλμ μέχρι που έκανε τη διαφορά με το «Γεράκι της Μάλτας», το 1941. Η επόμενη χρονιά, έφερε την ταινία «Καζαμπλάνκα», ταινία που τον έχρισε απευθείας είδωλο για την περσόνα του σκληρού, κυνικού αλλά τρυφερού άντρα που δημιούργησε. Παντρεύτηκε με τη Λορίν Μπακόλ στις 21 Μαϊου του 1945 και έκαναν μαζί δυο παιδιά. Επειτα, ήρθαν οι ταινίες «Ο μεγάλος ύπνος» (1946), «Key Largo» (1948), «The African Queen» (1951) και άλλες πολλές αφού στη διάρκεια της τριαντάχρονης καριέρας του, υποδύθηκε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε πάνω από 75 ταινίες. Εμφανιζόταν σπάνια στην τηλεόραση ενώ ασχολήθηκε και με τη μεταφορά για το ραδιόφωνο κάποιων από τις ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε. Πέθανε στις 14 Ιανουαρίου του 1957 και η τέφρα του τοποθετήθηκε στο νεκροταφείο του Φόρεστ Λόουν.

Τι έγραψε το «Βήμα» για τον μεγάλο ηθοποιό;

Τα πρώτα σημάδια του τέλους (16-10-1956)
Εφυγε ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ (15-1-1957)
Πένθος στο Χόλιγουντ (18-1-1957)
Ηταν ο πιο γλυκός και άπιστος σύζυγος (13-9-1981)
Πενήντα χρόνια Καζαμπλάνκα και οι ωραιότερες ατάκες (28-6-1992)

Σαν σήμερα γεννήθηκε η τραγουδίστρια Τζοάν Μπαέζ

2010-01-09T00:07:00.000-08:00

Τζόαν Σάντος Μπαέζ γεννήθηκε στις 9 Ιανουαρίου του 1941 στο Στέιτεν Αϊλαντ της Νέας Υόρκης και πέρασε τα παιδικά της χρόνια μετακινούμενη μαζί με την οικογένειά της σε διάφορες περιοχές των ΗΠΑ, λόγω της δουλειάς του πατέρα της ο οποίος ήταν εκπαιδευτικός. Ξεκίνησε την καριέρα της τραγουδώντας σε καφέ ενώ τα πρώτα βήματά της προς τη δόξα τα έκανε το 1959 στο Φολκ Φέστιβαλ του Νιούπορτ. Η δισκογραφική της καριέρα άρχισε την επόμενη χρονιά, με μεγάλη επιτυχία και συνεχίστηκε τα επόμενα χρόνια. Οι θαυμαστές της, την κατέταξαν σε μια από τις πιο ροκ προσωπικότητες του αιώνα, είτε λόγω της έντονης μουσικής της πορείας είτε λόγω των απόψεών της που πάντα χαρακτηρίζονταν ρηξικέλευθες και ριζοσπαστικές και ποτέ δεν φοβήθηκε να τις διατρανώνει. Πολεμήθηκε και αγαπήθηκε για τον πολιτικό και κοινωνικό της ακτιβισμό, υπερασπιζόμενη τη μη χρήση βίας, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το περιβάλλον. Η Μπαέζ είναι κλείνει στη μουσική σκηνή περίπου 50 χρόνια, ενώ έχει κυκλοφορήσει περισσότερους από 30 δίσκους. Αν και γράφει τραγούδια, της αρέσει να ερμηνεύει εκείνα που της γράφουν άλλοι μεγάλοι δημιουργοί: The Allman Brothers Band, The Beatles, Jackson Browne, Bob Dylan, The Rolling Stones, Paul Simon, Stevie Wonder κ.α.

Η τραγουδίστρια Τζοάν Μπαέζ σε εικόνες
«Where have all the flowers gone» από την Τζοάν Μπαέζ το 2005
Η Τζοάν Μπαέζ ερμηνεύει το «Diamonds and rust» το 1975

Πώς «άκουσε» το Βήμα τη μεγάλη καλλιτέχνιδα:

Σαν σήμερα γεννήθηκε η Σιμόν Ντε Μποβουάρ

2010-01-09T00:04:00.000-08:00

Η Σιμόν Ντε Μποβουάρ σε ανέμελη στιγμή της ζωής της

Γεννήθηκε ως Simone Lucie Ernestine Marie Bertrand de Beauvoir στις 9 Ιανουαρίου του 1908 και πέθανε στις 14 Απριλίου του 1986. Η γαλλίδα συγγραφέας υπήρξε και φιλόσοφος και φεμινίστρια αλλά ανέπτυξε και πολλές άλλες ιδιότητες κατά τη διάρκεια της ζωής της η οποία σφραγίστηκε από τη σχέση της με τον Ζαν Πολ Σαρτρ.

Στα 15 της αποφάσισε ότι θα γίνει συγγραφέας, δεν παντρεύτηκε ποτέ από άποψη και δεν έκανε ποτέ παιδί με τον άνδρα που σημάδεψε τη ζωή της. Αυτό της έδωσε χώρο και χρόνο να διαβάσει, να διδάξει, να γράψει, να ταξιδέψει και να συνάψει μακροχρόνιες σχέσεις με άντρες και γυναίκες.

Εγραψε 23 βιβλία ανάμεσά τους τα «Οι αναμνήσεις μιας καθωσπρέπει κόρης», «Όταν το πνεύμα κυριαρχεί», «Ο μονόλογος μιας γυναίκας», «Ένας υπερατλαντικός έρωτας», «Προδομένη γυναίκα» κ.α.ενώ μεγάλη συζήτηση προκάλεσε η δημοσιευμένη αλληλογραφία της με τον Ζαν Πολ Σαρτρ.

Το «Βήμα» φιλοξένησε πολλές φορές τις, αν μη τι άλλο, ενδιαφέρουσες απόψεις της συγγραφέως αλλά και κριτικές για τα βιβλία της.

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Ελβις Πρίσλεϊ

2010-01-08T00:38:00.000-08:00

O αδιαμφισβήτητος βασιλιάς της ροκ 'ν΄ρολ, Ελβις Πρίσλεϊ
Το φαινόμενο Ελβις Πρίσλεϊ γεννήθηκε σαν σήμερα το 1935. Μαζί του γεννήθηκαν ο ρυθμός, η μουσική και οι κραυγές των κοριτσιών της εποχής. Και το χειροκρότημα... Ο βασιλιάς της rock΄n΄roll μουσικής με επιρροές από τη γκόσπελ και την μπλουζ μουσική, γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου του 1935 στο Τούπελο του Μισσισσίπη και πέθανε στις 16 Αυγούστου του 1977 αφού έδωσε στον κόσμο τη φωνή του, τη μουσική του και τη μορφή του η οποία τυπώθηκε ανεξίτηλα στο πάνθεον των μουσικών θρύλων. Τραγουδιστής, μουσικός και ηθοποιός βρέθηκε στη δίνη μιας βιομηχανίας που κάθε χρόνο μέχρι και σήμερα, βγάζει εκατομμύρια.

Ο Ελβις σε αριθμούς

Δύο δωμάτια είχε το σπίτι στο οποίο γεννήθηκε. Πλήρωσε 3,25 δολάρια για ηχογραφήσει ένα δίσκο με 2 τραγούδια, δώρο για τη μητέρα του. 35.000 δολάρια κόστισε η πρώτη του μεταγραφή από τη Sun Studios στην RCA Records. Ο πρώτος του δίσκος με το Heartbreak Hotel πούλησε 1 εκ. αντίτυπα. Κυκλοφόρησε 75 δίσκους. Εχει πουλήσει πάνω από 1 δισ. αντίτυπα δίσκους. Και φυσικά συνεχίζει ακόμη και σήμερα να πουλάει! Απέσπασε 3 βραβεία Grammy ενώ προτάθηκε για 14. Συμμετείχε σε 33 ασπρόμαυρες και έγχρωμες ταινίες. Μόνο από το 1969 έως το 1971 έκανε 20 συνεχόμενες επιτυχίες. Πέθανε στα 42 του χρόνια. Μια τούφα από τα μαλλιά του, πωλήθηκε μετά το θάνατό του αντί 15.000 δολαρίων σε δημοπρασία στις ΗΠΑ.
ΤΟ ΒΗΜΑ, Πέμπτη 7 Ιανουαρίου 2010 [ 15:19 ]

Το έγκλημα του Κηφισσού

2010-01-07T20:36:00.000-08:00

Σαν σήμερα... Το έγκλημα του Κηφισσού: Η δολοφονία του μεγαλοεργολάβου Δημήτρη Αθανασόπουλου το 1931
Το «έγκλημα του αιώνα» όπως χαρακτηρίστηκε από τις εφημερίδες της εποχής, αναστατώνει την Ελλάδα: στις 6 Ιανουαρίου 1931 δολοφονείται ο μεγαλοεργολάβος Δημήτρης Αθανασόπουλος στον ύπνο του, από την πεθερά του και τον ανιψιό της, με τη βοήθεια της γυναίκας του και της υπηρέτριας του σπιτιού. Οι δράστες τεμαχίζουν το πτώμα και το πετούν στον Kηφισσό. Τα ρεπορτάζ του «Βήματος» που παρακολουθούν την εξέλιξη της ανάκρισης είναι ιδιαιτέρως αποκαλυπτικά...

Το φρικιαστικό έγκλημα

Πρώτες συλλήψεις και ίχνη

Το μυστήριο του στυγερού εγκλήματος

Οι λεπτομέρειες έρχονται στο φως

Πώς διαπράχθηκε ο φόνος

Η αναπαράσταση του εγκληματος

Οι δράστες, οι ευθύνες, τα δάκρυα μεταμέλειας (;)

Η απολογία

Είναι χαρακτηριστικό, ότι «Το τραγούδι του Αθανασόπουλου» έγινε την ίδια κιόλας χρονιά, μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του Ιάκωβου (Γιακουμή) Μοντανάρη. Στη συνέχεια, το ακούμε από τον Αντώνη Διαμαντίδη (Νταλγκά) σε μια εκτέλεση του 1931.

«Στου Χαροκόπου τα στενά, μια μικροπαντρεμένη
εσκότωσε τον άντρα της, βρε, η δαιμονισμένη
Στον ύπνο που κοιμόντανε, μάνα και θυγατέρα,
εβάλανε τον ανηψιό και του 'ριξε τη σφαίρα

Βρε Φούλα δεν εσκέφτηκες, δεν πόνεσ' η καρδιά σου,
τον άντρα σου, τα νιάτα σου, τα άμοιρα παιδιά σου
Βρε Φούλα, πως εβάστηξες και πώς βαστάς ακόμα,
εσύ να 'σαι στη φυλακή κι ο άντρας σου στο χώμα

Κι εσύ, κακούργα πεθερά, τους πήρες στο λαιμό σου,
την κόρη σου, τον ανηψιό, τη δούλα, τον γαμπρό σου
Καημένε Αθανασόπουλε, τι σού 'μελλε να πάθεις,
από γρουσούζα πεθερά, τα νιάτα σου να χάσεις

Μάνα, γλυκειά μανούλα μου, πάψε τα δάκρυά σου
και πάρε τα παιδάκια μου, μέσα στην αγκαλιά σου
Αυτά θα έχεις για παιδιά, 'μένα λησμόνησέ με
Θα με σταυρώσει η Παναγιά, μάνα συγχώρησέ με»

ΤΟ ΒΗΜΑ, Πέμπτη 7 Ιανουαρίου 2010 [ 09:10 ]

Σαν σήμερα... 7 Ιανουαρίου

2010-01-06T23:15:00.000-08:00

Ελλάδα

1826: Ο Ελληνικός Στόλος αποτελούμενος από 19 πλοία διασπά τον τουρκικό αποκλεισμό του Μεσολογγίου από τη θάλασσα, ανεφοδιάζοντας την πολιορκημένη πόλη με τρόφιμα και πυρομαχικά.

1904: Πεθαίνει ο λόγιος και συγγραφέας Εμμανουήλ Ροΐδης (1836–1904). Θεωρείται ένας από τους πιο πνευματώδεις συγγραφείς που παρουσιάστηκαν στα ελληνικά γράμματα ενώ το έργο του συγκροτείται από πολλά διαφορετικά λογοτεχνικά είδη όπως μυθιστορήματα, διηγήματα, κριτικές μελέτες, κείμενα πολιτικού περιεχομένου, μεταφράσεις και χρονογραφήματα.

1919: Τα πρώτα ελληνικά τμήματα του 34ου Συντάγματος Πεζικού αποβιβάζονται στην Οδησσό της Ρωσίας για να συμμετάσχουν στις επιχειρήσεις των Συμμάχων κατά των Μπολσεβίκων. Ακολούθησε σταδιακά ολόκληρο το Α’ Σώμα Στρατού και Μοίρα πολεμικών πλοίων.

Κόσμος

1502: Γεννιέται ο Πάπας Γρηγόριος 13ος, που άλλαξε το ημερολογιακό σύστημα.

1610: Ο Ιταλός μαθηματικός και αστρονόμος Γαλιλαίος (Γκαλιλέο Γκαλιλέι) ανακαλύπτει τους 4 δορυφόρους του Δία (Ιώ, Ευρώπη, Γανυμήδη, Καλλιστώ).

1924: Ο Τζορτζ Γκέρσουιν ολοκληρώνει σε ηλικία 26 ετών το πιο γνωστό έργο του «Rhapsody in Blue» («Γαλάζια Ραψωδία»).

1927: Πραγματοποιείται η πρώτη τηλεφωνική σύνδεση μεταξύ Λονδίνου-Νέας Υόρκης.

Nikola Tesla (1856-1943), circa 1896.
1943: Πεθαίνει ο Σέρβος φυσικός και εφευρέτης Νίκολα Τέσλα, από τους πρωτοπόρους στη χρήση του εναλλασσόμενου ηλεκτρικού ρεύματος. Nikola Tesla (10 July 1856 – 7 January 1943) was an inventor and a mechanical and electrical engineer. He was one of the most important contributors to the birth of commercial electricity and is best known for his many revolutionary developments in the field of electromagnetism in the late 19th and early 20th centuries. Tesla's patents and theoretical work formed the basis of modern alternating current (AC) electric power systems, including the polyphase system of electrical distribution and the AC motor, with which he helped usher in the Second Industrial Revolution. [continued...]

1964: Γεννιέται ο Αμερικανός ηθοποιός Νίκολας Κέιτζ, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Νίκολας Κόπολα. Nicolas Cage (born Nicolas Kim Coppola; January 7, 1964)^[1]^[2]^[3] is an American actor. Cage pursued acting as a career, making his debut on television in 1981. Cage has been featured in "bad boy" roles, and has won awards, beginning in 1989 with his Independent Spirit Award, an Academy Award for Best Actor for his lead role in Leaving Las Vegas, and his most recent Toronto Film Critics Association Award for Best Actor in 2002 for Adaptation. Cage has appeared in over 60 films including Face/Off (1997), Ghost Rider (2007), and National Treasure (2004). Cage has been married three times: to Patricia Arquette, Lisa Marie Presley, and Alice Kim Cage, his current wife. [continued...]

1999: Αρχίζει στην αμερικανική γερουσία η δίκη αποπομπής του Μπιλ Κλίντον, εξαιτίας του σκανδάλου Λουίνσκι. Ο Αμερικανός πρόεδρος θα αθωωθεί αργότερα.

Χρήστος Λαμπράκης: άφησε το αποτύπωμά του στην πολιτική, τον πολιτισμό και τον Τύπο

2009-12-27T09:44:00.000-08:00

Την είσοδο σε μια νέα εποχή, που διαδέχεται τη μεταπολίτευση, σηματοδοτεί ο θάνατος του Χρήστου Λαμπράκη, του τελευταίου της παραδοσιακής γενιάς των εκδοτών, ο οποίος άφησε έντονο το αποτύπωμά του στη δημόσια ζωή της χώρας, πρωταγωνιστής τα τελευταία 40 χρόνια.

Το πρόσωπό του συνδέθηκε με τον Πολιτισμό, ιδίως με την ίδρυση του Μεγάρου Μουσικής, με την Ενημέρωση -μέσω της ισχυροποίησης του ΔΟΛ και των θυγατρικών του που βρίσκονται στην πρωτοπορία των εκδοτικών και μιντιακών συγκροτημάτων της χώρας- και με την Πολιτική: Το όνομα του Χρήστου Λαμπράκη είχε συνδεθεί με έναν ισχυρό Μύθο, σχετικό με την επιρροή που ασκούσε ο ίδιος στο πολιτικό σύστημα και με πρωτοβουλίες που είχε αναλάβει ο ίδιος από το παρασκήνιο της πολιτικής, ήδη από τη δεκαετία του '60 και στη συνέχεια σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Ο Μύθος αυτός έχει ένα μέρος που συνδέεται με την πραγματικότητα και ένα άλλο που κινείται στο χώρο των θεωριών συνωμοσίας. Το βέβαιο είναι ότι πάντοτε αντλούσε την ισχύ του από τον ΔΟΛ, δυναμικό συγκρότημα Τύπου που βρισκόταν, παρά τις περιπέτειές του, πρωτοπόρο στο χώρο των εντύπων.

Άνθρωπος μετριοπαθής, που κρατούσε ισορροπίες και έβρισκε συμβιβαστικές λύσεις, συνδέθηκε παράλληλα με ρόλους που ανέλαβε στο πολιτικό παρασκήνιο και οι οποίοι παραμένουν θολοί. Πολλοί θυμούνται ότι «Τα Νέα» και «Το Βήμα» συνέχισαν να εκδίδονται κατά τη διάρκεια της 7ετίας, όταν η «Καθημερινή» της Ελένης Βλάχου έκλεισε. Νωρίτερα, για την ταραχώδη δεκαετία του ’60 ο ρόλος του παραμένει αδιευκρίνιστος και έχει δημιουργήσει αναπάντητα ερωτήματα. Μετά τη χούντα, η παρουσία του συνδέθηκε με τις εξελίξεις στο πολιτικό σύστημα, ενώ αργότερα αναγνωρίστηκε ο βασικός του ρόλος σε αυτό που ονομάστηκε «διαπλοκή».

Νταρζάνου Α., Η ΑΥΓΗ: 27/12/2009

Χρήστος Δημητρίου Λαμπράκης

2009-12-25T21:13:00.000-08:00

24 Δεκεμβρίου 2009
Της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ, ΤΑ ΝΕΑ: 24 Δεκεμβρίου 2009

ΓΥΡΩ ΣΤΑ μέσα της δεκαετίας του ΄70... Στα 18 μου χρόνια, εργάζομαι ήδη εκεί. Είμαστε τότε στη θρυλική Χρήστου Λαδά 3. Ένα σχετικά μικρό κτίριο, τρεις όροφοι όλοι κι όλοι. Στον πρώτο, «Το Βήμα», στον δεύτερο «ΤΑ ΝΕΑ», στον τρίτο ο «Ταχυδρόμος» και το Λογιστήριο.

Η είσοδός μας άρμοζε στα χρόνια της αθωότητας: μπάτε, σκύλοι, αλέστε! Ούτε ταυτότητες, ούτε στοιχεία, ούτε έλεγχος. Ο Μανώλης κλητήρας και ο Σταύρος καφετζής. Απλά πράγματα...

Αριστερά από τη σκάλα το μικρό ασανσέρ. Εκεί περιμένω πρωί αγουροξυπνημένη. Δίπλα μου ένας λυγερόκορμος άντρας, παντελώς άγνωστος. Φοράει ένα καφέ κοτλέ παντελόνι κι ένα σέτλαν μπεζ πουλόβερ. Μου χαμογελάει, ανταποδίδω ανόρεχτα. Μπαίνουμε μαζί στο μικρό κουβούκλιο:

- Πάτε στον τρίτο; Με ρωτάει και δεν αναρωτιέμαι πού το ξέρει! Σκέφτομαι πως έχει μια υπέροχα βαθιά και ζεστή φωνή αλλά δεν θα πιάσουμε και κουβέντα με τον πρώτο τυχόντα άγνωστο!

- Μάλιστα!

Εκείνος κατεβαίνει νωρίτερα και δίνει τη θέση του στη φίλη και συνάδελφο, τη Ρούλα Μητροπούλου:

- Πώς σου φάνηκε;

- Ποιος;

- Ο Λαμπράκης!

- Και πού τον ξέρω εγώ τον Λαμπράκη; - Τώρα, μαζί ήσασταν στο ασανσέρ!

Ννννναι... Μάλιστα... Ωραία... Σιγά μην είναι αυτός! Πού είναι το κοστούμι, η γραβάτα, το πούρο; Δεν ξέρω γιατί, αλλά στα 18 μου θεωρούσα πως οι ισχυροί κάπνιζαν πάντα πούρο! Αυτός ο νέος άντρας με το κοτλέ και το πουλόβερ;

Νννναι... Μάλιστα... Ωραία!

Η ΕΙΔΗΣΗ χαστούκι στο πρόσωπο! Ήμουν σίγουρη ότι και αυτή τη φορά θα ξεπερνούσε το πρόβλημα! Χρόνια τώρα, στα σοβαρά θέματα υγείας και χρόνια τώρα έβγαινε νικητής! Μία μέρα πριν, το συζητούσα με συνάδελφο!

- Είναι πολύ άρρωστος.

- Θα το ξεπεράσει.

Δεν το ξεπέρασε... Έμεινα να χαζεύω μια τηλεόραση που πέρασε βιαστικά στα επόμενα θέματα. Μου ήρθαν ανάκατες εικόνες, ήχοι, μνήμες, μια ζωή ολόκληρη. Από τα 18 μου, μέχρι σήμερα... Έφυγε. Τέλος εποχής. Για όλους. Και για μένα...

Όταν φεύγει κάποιος, τον αποχαιρετάμε στον ενικό και τον προσφωνούμε με το μικρό του όνομα! Αποχαιρετώντας σας, μου είναι αδύνατον να κάνω κάτι τέτοιο! Για μένα θα είστε πάντα εκείνος που προσφωνούσα στις επιστολές μας (έχω φυλάξει όλες τις δικές σας, πάντα πιστός στη γραφομηχανή και στο πολυτονικό)

«αγαπημένε μου, κύριε Λαμπράκη». Ποτέ «αγαπητέ μου»- το βρίσκατε τόσο ψυχρό.

Μια ιστορία γενεών και δεκαετιών. Ο παππούς μου πολύ φίλος του πατέρα σας. Οι γονείς μου φίλοι δικοί σας:

- Να μου φιλήσετε τη Σύλβα, μου λέγατε με τη μοναδική φωνή σας...

Χρησιμοποιούσατε άλλωστε τον γαλλικό τρόπο προσφώνησης. Μέχρι και πριν από έναν χρόνο που με πήρατε τηλέφωνο για να μου πείτε κάτι για τη δουλειά, η εισαγωγή του διαλόγου μας κλασική:

- Έλενα, τι κάνετε;

Θυμάμαι... Στον πρώτο μου γάμο, μου δώσατε μια επιταγή για να αγοράσω ό,τι θέλω εγώ! Τότε ήταν της μόδας ένα μαγαζί με έπιπλα, το Μeli. Πήρα ένα καταπληκτικό σετ για το καθιστικό μου. Καναπές, πολυθρόνες, τραπεζάκια. Σας ευχαρίστησα:

- Στο Μeli πήγε το δώρο σας...

Με κοιτάξατε άναυδος, αλλά χαμογελάσατε ευγενικά. Αργότερα η Κατερίνα Κάτρη, το δεξί σας χέρι, ο φύλακας άγγελός σας, θα μου έλεγε σκασμένη στο γέλιο:

- Όταν έφυγες μου είπε, «καλά, με τόσα χρήματα η Έλενα μέλι πήγε κι αγόρασε;».

Κι όταν υπέφερα τραγικά με αλλεργίες, το πήρατε όλο πάνω σας! Σε κάποια φάση, με στείλατε στον βελονιστή σας, κάπου στην Πλατεία Μαβίλη. Ασχέτως που εγώ μόλις ένιωσα την πρώτη βελόνα, έκοψα ρόδα μυρωμένα! Θυμάμαι τις συναντήσεις στο γραφείο σας, θυμάμαι τα τηλεφωνήματά μας, θυμάμαι τις επιστολές μας...

ΟΤΑΝ ΘΕΛΗΣΑ να φύγω, με καταλάβατε καλύτερα από τον καθένα... Δεν θυμώσατε, δεν μου «το κρατήσατε». Κι όταν γύρισα πίσω, ανοίξατε την αγκαλιά σας:

- Έλενα, καλώς ήρθατε στο σπίτι σας!

Περίπου πριν από 10 χρόνια. Και τώρα σας αποχαιρετώ «αγαπημένε μου, κύριε Λαμπράκη». Και σας λέω αυτό που δεν πρόλαβα ποτέ να σας πω όλα αυτά τα χρόνια:

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

ΥΓ: Δεν το πιστεύω ότι το γράφω αυτό το κείμενο!

Γιαπωνέζικος τίτλος	Αγγλικός τίτλος	Ελληνικός τίτλος	Χρονιά
Kamen no Kokuhaku	Confessions of a Mask	Εξομολογήσεις μιάς μάσκας'	1948
Ai no Kawaki	Thirst for Love	Δίψα για έρωτα	1950
Kinjiki	Forbidden Colors	Απαγορευμένα χρώματα	1953
Shiosai	The Sound of Waves	Ο ήχος των κυμάτων	1954
Kinkaku-ji*	The Temple of the Golden Pavilion	Ο ναός του χρυσού περιπτέρου	1956
Kyoko no ie	Kyoko's House	Σπίτι του Kyoko	1959
Utage no Ato	After the Banquet	Μετά από το συμπόσιο	1960
Gogo no Eiko	The Sailor Who Fell from Grace with the Sea	Ο ναυτικός που έπεσε στην Θάλασσα	1963
Kinu to Meisatsu	Silk and Insight	Μετάξι και διορατικότητα	1964
Mikumano Mode (short story)	Acts of Worship	Πράξεις της λατρείας	1965
Sado Koshaku Fujin (play)	Madame de Sade	Η κυρία ντε Σαντ	1965
Yukoku (short story)	Patriotism	Πατριωτισμός	1966
Manatsu no Shi	Death in Midsummer and other stories	Θάνατος στο θερινό ηλιοστάσιο και άλλες ιστορίες	1966
Hagakure Nyumon	The Way of the Samurai: Yukio Mishima on Hagakure in modern life	Ο τρόπος του Σαμουράι	1967
Waga Tomo Hittora (play)	My Friend Hitler and other plays	Ο φίλος μου Χίτλερ και άλλα έργα	1968
Taiyo to Tetsu	Sun and Steel	Ήλιος και χάλυβας	1970
Hojo no Umi	The Sea of Fertility (τετραλογία)	Η θάλασσα της γονιμότητας	1964- 1970
Part 1: Haru no Yuki	Spring Snow	"Ανοιξιάτικο Χιόνι	1968
Part 2: Honba	Runaway Horses	Αφηνιασμένα Άλογα	1969
Part 3: Akatsuki no Tera	The Temple of Dawn	Ο Ναός της Αυγής	1970
Part 4: Tennin Gosui	The Decay of the Angel	Εκπεσών Άγγελος	1970

ΚΟΜΜΑ	ΠΟΣΟΣΤΟ	ΕΔΡΕΣ
Ενωση Κέντρου (Γεώργιος Παπανδρέου)	52,72%	171
Εθνική Ριζοσπαστική Ενωση-Προοδευτικό κόμμα (Παναγιώτης Κανελλόπουλος- Σπύρος Μαρκεζίνης)	35,26%	107
Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (Ιωάννης Πασαλίδης)	11,8%	22
Αλλοι	0,22%	0